For Search type exact or part of the word then click on Search button

	Enter your search terms Submit search form
	ALL Blogs

میلاد حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله وسلم
و ششمین نور ولایت امام جعفر صادق علیه السلام بر تمام مسلمانان جهان مبارک باد

Tags : محمد - مصطفی - صلی - الله - علیه - آله - وسلم

18

سخنــی با کــوچکتـرهـــا صدای سنج، صدای زنجیر، صدای نوحه. مگه چه خبر شده بچه ها؟ باز هم همه جا سیاه پوش شده بچه ها. آخه می دونید، امروز اربعین امام حسینه. کی می دونه اربعین چه روزیه. بله بچه های خوبم. امروز چهل روز از واقعه عاشورا می گذره و برای همین، ما هر سال چهلم شهدای کربلا رو عزاداری می کنیم تا باز هم به یاد شهادت امام حسین علیه السلام باشیم و بر کسانی که اون حضرت و یارانش رو به شهادت رسوندن، لعنت بفرستیم. پس امروز هم که شما بچه های خوب و عاشق امام حسین، در مراسم اربعین حسینی شرکت می کنید، یادتون باشه دعا کنید تا خدای بزرگ همه دشمنای دین اسلام رو نابود کنه. ان شاءاللّه . دیداری دوباره بچه ها! احمد به مطالعه خیلی علاقه داره. اون کتاب های زیادی درباره زندگی پیامبران و امامان مطالعه کرده و چیزهای زیادی می دونه. اون امروز دوستاشو دور هم جمع کرده و درباره اربعین حسینی براشون حرف می زنه. اون می دونه که اربعین روزیه که حضرت زینب علیهاالسلام و کاروان اهل بیت پس از مدت ها به کربلا رفتن و دوباره با شهدای کربلا دیدار کردن و بر سر مرقد مطهّرشون عزاداری کردن. اون از شهدای کربلاو وقایع عاشورا برای بچه ها حرف زد و بعد هم همه با هم برای شهدای کربلا و به مناسبت اربعین امام حسین عزاداری کردن. آفرین به احمد و همه بچه های با ایمان کشورمون. عزاداری اربعین هر سال، روزی مثل امروز، یعنی اربعین حسینی که همه برای امام حسین علیه السلام و یارانش عزاداری می کنن، توی خونه مهتاب کوچولو هم یه مراسم برپاست. هر سال اربعین که می شه، اهالی محل به خونه اونا می آن تا با هم زیارت اربعین رو بخونن و برای امام حسین علیه السلام عزاداری کنن. مهتاب کوچولو هم که به امام حسین علیه السلام خیلی علاقه داره، همیشه توی برگزاری این مراسم به پدرو مادرش کمک می کنه و مثلاً اون کتاب های زیارت اربعین رو بین مردم تقسیم می کنه. خدای بزرگ بچه های خوبی مثل مهتاب رو خیلی خیلی دوست داره. بچه های با ایمانی که برای امام هاشون عزاداری می کنن. من می دونم که شما بچه ها هم همین طور هستید. نشانه ایمان بچه های خوبم! توی دین ما اسلام، دستورهایی وجود داره که باعث سعادتمندی انسان می شه؛ یعنی انسان با انجام دادن اون دستورها، به خدا نزدیک تر شده و پاداش خوبی ازخدا می گیره. حالا خوب گوش کنید. امام حسن عسگری علیه السلام امام یازدهم ما شیعیان فرمودن که انسان با ایمان چند تا نشونه داره. یکی از نشونه های آدم با ایمان، خوندن زیارت اربعین امام حسین علیه السلام . امیدوارم که شما بچه های خوب و با ایمان، از همین دوران کودکی هر سال به همراه بزرگ تراتون یا خودتون به تنهایی بتونید روزهای اربعین، این زیارت رو بخونید و برای ما هم دعا کنید. زیارت اربعین سلام بر تو ای ولّی خدا و حبیب خاص خدا، سلام بر تو ای دوست دار و محبوب و برگزیده خدا! نمی دونم چند نفر از شما بچه های خوبم تا حالا زیارت اربعین امام حسین علیه السلام رو خوندید. جمله هایی رو که براتون خوندم، قسمت هایی از زیارت اربعینه که در روز اربعین، شیعیان اون رو می خونن. ما در این دعا، به امام حسین علیه السلام که در کربلا به شهادت رسید، سلام و درود می فرستیم و از خدا می خوایم که دشمنان و کسانی که امام سوم ما شیعیان و یارانش رو به شهادت رسوندن، به سزای عملشون برسونه. امیدوارم که همتون بتونید این زیارت زیبا رو در روز اربعین بخونید. عزاداران اربعین آفرین به شما بچه هایی که عاشق امامانتون هستید. بله با شما هستم، با شما دوستای خوبم که از همین الان لباس های مشکی کوچیکتون رو به تن کردید؛ همون لباس هایی که با خط سبز زیبا روش نوشته شده «یاحسین». چون می دونید که امروز اربعینه و منتظرید تا همراه بزرگ تراتون تو مراسم عزاداری اربعین شرکت کنید. شما بچه های با ایمان به اون مراسم می رید تا پس از گذشت چهل روز از شهادت امام حسین و یارانش، برای امامتون، برای علی اصغر کودک امام حسین که در کربلا به شهادت رسید، عزاداری کنید. آفرین به شما، آفرین. بازگشت دوباره بچه ها! می خوام براتون یه قصه بگم، خوب گوش کنید. مدت ها از واقعه عاشورا می گذشت و یزید، که دشمن دین خدا بود، دستور داد تا اُسرای کربلا رو به مدینه ببرن. برای همین یکی از سربازانش رو مأمور کرد تا اسرا رو به مدینه برسونه. حضرت زینب علیهاالسلام که در میون اسرا بود، از اون مأمور درخواست کرد تا اون ها رو به کربلا ببره تا حضرت زینب و بقیه اهل بیت، بتونن مرقد پاک امام حسین علیه السلام و یارانش رو زیارت کنن. اون مأمور هم قبول کرد و اون ها روز چهلم، یعنی اربعین به کربلارسیدن. پس بچه ها، اربعین روزیه که حضرت زینب و دیگر اسیران بعد از چهل روز که از عاشورا می گذشت، دوباره به کربلا اومدن و مرقد امام حسین علیه السلام و یارانش رو زیارت کردن. خواهر داغ دیده خیلی از شما بچه های عزیزم، حتما چیزهای زیادی درباره واقعه عاشورا و شهادت امام حسین شنیدید، ولی ببینم درباره اربعین حسینی هم کسی براتون حرفی زده؟ همون روزی که حضرت زینب و دیگر اسرا به میون کشتگان کربلااومدن. در اون روز، حضرت زینب وقتی به مزار برادرش امام حسین علیه السلام رسید، به یاد روز عاشورا افتاد و اشک از چشمانش جاری شد و با برادرش از رنج هایی که کشیده بود حرف زد و از دست دشمن شکایت کرد. بچه های عزیز! ما هم برای زنده موندنِ نام امام حسین علیه السلام ، هر سال عاشورا و اربعین رو با شکوه بیش تری عزاداری می کنیم. منبع : سایت حوزه

Tags : سخنــی - کــوچکتـرهـــا

مهارتهای زندگی  ،

زندگی با تمام سختی‌ها و شیرینی‌‌هایش، قوانینی دارد كه همه ما ملزم هستیم برای داشتن شرایط بهتر، آنها را رعایت كنیم.

این قوانین شامل قوانین طبیعی نیز می‌شوند كه در بسیاری از آنها ما نمی‌توانیم دخالتی داشته باشیم.

قوانین طبیعی

اگر سوار آسانسور شوید و به بالای بلندترین ساختمان شهر بروید و بعد از آنجا به پایین بپرید، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ نیروی جاذبه را تجربه خواهید كرد!

اما اگر به نیروی جاذبه اعتقاد نداشته باشید چه می‌شود؟ آیا باز هم سقوط می‌كنید؟ نیروی جاذبه، یك قانون طبیعی است و اهمیت نمی‌دهد كه شما آن را باور دارید یا نه؛ در هر صورت وجود دارد. قوانین طبیعی بر جهان هستی و هرچه در آن است حاكم است. این قوانین (حركت سیارات، چرخه‌های جزرومد، تغییر فصل و...) وجود دارند اما شما می‌توانید اعتقادی به آنها نداشته باشید. بیشتر مردم این قوانین را پذیرفته‌اند و می‌دانند جهان با بسیاری از قوانین غیرقابل رویت كنترل می‌شود.

اما جالب اینجاست كه وقتی صحبت از زندگی، موفقیت و شكست‌های خود افراد می‌شود، از شانس و اقبال سخن می‌گویند. شما در هر كجای دنیا كه بوده یا هر شغلی كه داشته باشید، در هر صورت 2راه پیش‌ روی شماست؛ می‌توانید با این قوانین همراه شوید و در جهت مثبت از آنها استفاده كنید یا با آنها مبارزه كنید و بپذیریدشان.

 قانون علت و معلول

شما هرگز این جملات را از كسی نخواهید شنید: «من صبح زود بیدار می‌شوم، ورزش می‌كنم، خوب درس می‌خوانم و در تمام كارهایم از حداكثر توان خود بهره می‌گیرم؛ با این حال نتیجه خوبی نمی‌گیرم.»

 اگر زندگی شما كسالت‌بار و خسته‌كننده است از خود بپرسید:«برای موفق شدن و برخورداری از زندگی شاد و پویا چقدر تلاش كرده‌ام؟»

زندگی شما مانند یك سیستم انرژی است و این همان چیزی است كه در دروس فیزیك هم خوانده‌اید. به عبارت دیگر هرچقدر انرژی وارد این سیستم كنید، به همان اندازه هم برداشت می‌كنید. شما باید تلاش كنید تا نتیجه مورد نظرتان را هم به دست آورید. 

قانون حركت

اگر به طبیعت با دقت بنگریم می‌توانیم دریابیم كه درسی در آن نهفته است و آن اینكه همانطور كه مثلا برای روییدن درخت باید دانه‌های زیادی در خاك روییده شود ما نیز برای موفقیت در كارمان باید راه‌های زیادی را امتحان كنیم.

بنابراین اگر می‌خواهید واقعا كاری را به انجام برسانید، بهتر است بیشتر از یك بار تلاش كنید.

در واقع انسان‌های موفق بیشتر از دیگران شكست می‌خورند؛ با این تفاوت كه آنها دانه‌های بیشتری هم می‌كارند! در واقع ابتدا باید بذر را پاشید و خود حركت كرد و بعد منتظر محصول بود و برداشت كرد. اما گاهی این قوانین را فراموش می‌كنیم و خیلی زود خسته می‌شویم. همیشه یادتان باشد كه اول باید تلاش كنید و سپس منتظر موفقیت باشید.

 موفقیت تدریجی

گاهی اوقات با خود فكر می‌كنیم كه هیچ شانسی برای موفقیت و رسیدن به آنچه می‌خواهیم نداریم. فرض كنید كه می‌خواهید شغل خوبی داشته باشید اما در حال حاضر تنها كاری كه به شما پیشنهاد شده ماشین‌شویی است. از خود می‌پرسید آیا باید آن را قبول كنم؟ اگر این تنها كاری است كه فعلا می‌توانید انجام دهید و باید حتما هم كاری انجام دهید پس آن را قبول كنید.

اگر هیچ انتخاب مناسبی پیش رویتان نیست، از كوچك آغاز كنید و به آن قانع شوید اما تمام سعی خود را در آن به كار بندید و همچنان به فكر پیشرفت و یافتن موقعیتی بهتر باشید. مطمئن باشید اگر كارتان را خوب انجام دهید، مورد توجه دیگران قرار خواهید گرفت و خیلی زود شغل بهتری به شما پیشنهاد می‌شود. در واقع موفقیت، معمولا به‌تدریج و گام‌به گام حاصل می‌شود؛ مشروط بر آنكه صبر و حوصله به خرج دهید و زود خسته نشوید.

تغییر تدریجی

آیا اگر فردا از خواب بیدار شوید و ببینید كه 20كیلو به وزنتان اضافه شده است، نگران نمی‌شوید؟ قطعا نگران می‌شوید و فوراً برای كاهش وزن  خود تصمیمی جدی می‌گیرید. اما وقتی این اتفاق به‌تدریج رخ می‌دهد (یك كیلو این ماه، دو كیلو ماه آینده و...) به‌راحتی از كنار آن می‌گذرید و ناگهان می‌بینید 20كیلو اضافه وزن پیدا كرده‌اید.

اغلب، مسائل جزئی روی هم انباشته می‌شوند و مشكلات بزرگ را به وجود می‌آورند. بنابراین باید هر روز از خود بپرسیم:«من به كجا می‌روم؟ آیا شادتر، سلامت‌تر و موفق‌تر از گذشته خود هستم؟» و اگر پاسخ منفی است، باید در شیوه زندگی خود تجدید نظر كنیم.

تعیین هدف

آیا برای امروز و فردای خود هدفی تعیین كرده‌اید؟ انگیزه اصلی‌تان از این همه كار و تلاش چیست؟ افرادی كه هیچ انگیزه‌ای ندارند، انرژی خاصی هم برای كاری صرف نمی‌كنند؛ بنابراین احساس بیهودگی و پوچی می‌كنند.

اما وقتی برای خود هدفی در نظر بگیرید (مثل یادگرفتن نواختن موسیقی، رقابت در یك فعالیت ورزشی، ترفیع شغلی یا مدرك تحصیلی و...) هنگامی كه به این اهداف می‌رسید، احساس رضایت دارید و یا قبل از آغاز آن احساس متفاوت بودن می‌كنید.

 اشتباه‌كردن ایرادی ندارد

فرض كنید وارد رشته تحصیلی خاصی شده‌اید و پس از مدتی متوجه شده‌اید كه این رشته را دوست ندارید؛ اما اگر امتحان نكرده بودید چطور می‌توانستید به این نتیجه برسید؟ تنها با انجام كارهای مختلف، ارتكاب اشتباهات متعدد و درس‌گرفتن از تجربیات موفق و غیر موفق است كه می‌توانید بهتر خود را بشناسید.

در واقع ما از اشتباهات خود بیشتر درس می‌گیریم زیرا هنگامی كه برنده می‌شویم، معمولا احساس غرور می‌كنیم اما وقتی شكست می‌خوریم، تازه كارمان آغاز می‌شود و بیشتر تلاش می‌كنیم تا بتوانیم در آینده موفق شویم. در واقع شكست پایان یك راه نیست بلكه آغاز آن است.

انگیزه

اگر می‌خواهید اندام متناسبی داشته باشید، به یك برنامه‌ریزی نیاز دارید؛ باید هر روز بدوید، ورزش كنید و رژیم غذایی خاصی داشته باشید.

شما هر هدفی در زندگی داشته باشید، بدون انگیزه و خواست قلبی نمی‌توانید به آن برسید. خود را با هدف‌های كوچك و بی‌اهمیت سرگرم نكنید. برای خود هدف بزرگی را در سر بپرورانید و بكوشید تا آن را به دست آورید. مثلا اگر می‌خواهید پولدار شوید، نباید خود را با خرید اجناس كوچك و بی‌اهمیت قانع كنید بلكه باید هدف‌تان را دقیقا در نظر بگیرید؛ حتی مقدار پولی را كه می‌خواهید و زمانی را هم كه قصد دارید حتما تا آن تاریخ به پولتان برسید برای خود تعیین كنید. همیشه این موضوع را به خاطر بسپارید: اول پس‌انداز داشته باشید و بعد پولتان را خرج كنید، نه اینكه اول خرج كنید و سپس باقیمانده آن را پس‌انداز كنید.

 قانون پیشرفت

فرض كنید شما هدفی دارید، نوعش فرق نمی‌كند. آیا فكر می‌كنید پیشرفت شما یك سیر صعودی مستقیم را طی می‌كند یا اینكه برای رسیدن به آن باید مراحل مختلفی را پشت سر بگذارید؟ تردید نداشته باشید كه هر پیشرفتی شامل فراز‌و‌نشیب‌‌های  مختلفی است. كسانی كه زود ناامید می‌شوند و به تلاش ادامه نمی‌دهند متوجه این قانون نشده‌اند.

به علاوه هنگامی كه هدفی را برای خود تعیین می‌كنید (مثل درس‌خواندن، پس‌انداز‌كردن، برنده‌شدن در مسابقه ورزشی و...) این هدف‌ها شما را به مكان‌های جدیدی می‌برد و با امكانات گوناگونی آشنا می‌كند كه قبل از تعیین هدف اصلا با آنها آشنایی نداشته‌اید؛ بنابراین تعیین هدف و شكیبایی داشتن برای رسیدن به آن بسیار مهم است.

كارتان را دوست بدارید

چگونه شغل ایده‌آل خود را ایجاد می‌كنید؟ برای این كار 2راه وجود دارد. نخستین راه این است كه شغل مورد علاقه خود را انتخاب كنید. اما گاهی هم شرایط به گونه‌ای است كه برای كسب درآمد بیشتر ناچار به انجام كاری می‌شوید كه دقیقا ایده‌آل شما نیست. بنابراین باید راه‌هایی پیدا كنید كه از آن لذت ببرید. یعنی شما می‌توانید بدون تغییر شغل نیز از كاری كه می‌كنید لذت ببرید. سعی كنید در كار خود مهارت بیشتری پیدا كنید و بدین‌ترتیب درآمدتان را افزایش دهید.

آموختن اینكه از موقعیت شغلی خود بیشترین بهره‌برداری را بكنید، به شما كمك می‌كند تا كاری را كه به‌واقع دوست دارید، به دست آورید.

باور درست

شاید شما هم مثل بسیاری از افراد ناامید و شكست‌خورده، فكر می‌كنید انسان‌هایی هستند كه موفقیت و شادزیستن، حق آنهاست اما شما جزو آنها نیستید! كاملا در اشتباهید! این افراد تفاوتی با شما ندارند؛ تنها فرقشان این است كه موفقیت و شادمانی را حق طبیعی خود می‌دانند و باور دارند كه شاد و موفق هستند. اما اگر بتوانید خودتان را باور داشته باشید و شادمانی را حق طبیعی خود بدانید حتما شادمان نیز خواهید شد.

قدرت رویاها

به‌ندرت ممكن است اتفاق بیفتد كه بدون اندیشه و داشتن رویاهای بزرگ بتوانیم به اهداف و علایق خود برسیم. باید قدرت تخیلمان را به كار بیندازیم و به راه‌های جدید فكر كنیم. در واقع ذهن انسان هرچه را بتواند تصور كند، می‌تواند به آن تحقق بخشد.

شما می‌توانید با رویاهای بزرگ شروع كنید. تا حدی كه می‌توانید تصوراتتان را گسترده‌تر كنید. بگذارید ذهنتان به نقاط دور پرواز كند. نگران اشتباه‌كردن و شكست‌خوردن نباشید. كم‌كم رویاهای خود را به مرحله عمل درآورید و در واقع در دنیای بیرون نیز تمام تلاش خود را برای رسیدن به آن به كار بندید.

سعی كنید در نیمه راه خسته نشوید. در هر مرحله سپاسگزار باشید زیرا سپاسگزار‌بودن، زندگی را غنی‌تر می‌كند و آنچه را دارید هم بیشتر؛ به علاوه باعث آرامش بیشتر نیز خواهد شد.

Tags : قوانین - زندگی - رعایت - کنیم

 

 

   In the name of Allah        

          This part for people all over the world 

Every day is Ashura and every land is Kerbala

This site is dedicated to Hussain ibn Ali (A), the Grandson of the Prophet (S),and his sacrifice for Islam at Kerbala.

What is Ashura ?

In the month of Muharram 61 AH (approx. 20 October 680 AD), an event took place in Iraq at a place known as Kerbala on the bank of the river Euphrates. It seemed in those days insignificant from the historical point of view. A large army which had been mobilised by the Umayyad regime besieged a group of persons numbering less than a hundred and put them under pressure to pay allegiance to the Caliph of the time and submit to his authority. The small group resisted and a severe battle took place in which they were all killed.

It appeared at that time that like hundreds of similar events, this battle would be recorded in history and forgotten in time. However, the events that occurred on the 10th day of Muharram in Kerbala were to become a beacon and an inspiration for future generations. In this article, we shall examine briefly the principal adversaries.

Who is Hussain ?

The leader of the small band of men who were martyred in Kerbala was none other than Husain (A), son of Ali bin Abi Talib (A) and grandson of the Holy Prophet (S). Who was Husain? He was the son of Fatima (A) for whom the Holy Prophet (S) said, "Husain is from me and I am from Husain. May God love whoever loves Husain."

With the passing away of his brother Hasan(A) in 50 AH, Husain (A) became the leader of the household of the Holy Prophet (S). He respected the agreement of peace signed by Hasan (A) and Muawiya, and, despite the urging of his followers, he did not undertake any activity that threatened the political status quo. Rather he continued with the responsibility of looking after the religious needs of the people and was recognised for his knowledge, piety and generosity. An example of the depth of his perception can be seen in his beautiful du'a on the day of Arafat, wherein he begins by explaining the qualities of Allah, saying:

" (Oh Allah) How could an argument be given about Your Existence by a being whose total and complete existence is in need of you? When did you ever disappear so that you might need an evidence and logic to lead (the people) towards You? And when did You ever become away and distant so that your signs and effects made the people get in touch with you? Blind be the eye which does not see You (whereas) You are observing him. What did the one who missed You find? And what does the one who finds You lack? Certainly, the one who got pleased and inclined toward other than You, came to nothingness (failed)."

On the other hand, we have Yazid, whose father (Muawiya) and grandfather (Abu Sufyan - the arch-enemy of the Prophet) had always tried to sabotage the mission of the Holy Prophet, and who showed his true colour by stating in a poem, "Bani Hashim had staged a play to obtain kingdom, there was neither any news from God nor any revelation."

Mas'udi writes that Yazid was a pleasure-seeking person, given to wine drinking and playing with pets. It is no wonder that Husain's response to Yazid's governor, when asked to pay allegiance to Yazid was, "We are the household of the prophethood, the source of messengership, the descending-place of the angels, through us Allah had began (showering His favours) and with us He has perfected (His favours), whereas Yazid is a sinful person, a drunkard, the killer of innocent people and one who openly indulges in sinful acts. A person like me can never pledge allegiance to a person like him ..."

The revolution of Husain (A) was an Islamic movement spearheaded by one of the great leaders of Islam. The principles and laws of Islam demanded that Husain (A) act to warn the Ummah of the evil situation which it was in, and to stand in the way of the deviating ruler. As Husain (A) himself remarked when he left Madina for the last time, "I am not rising (against Yazid) as an insolent or an arrogant person, or a mischief-monger or tyrant. I have risen (against Yazid) as I seek to reform the Ummah of my grandfather. I wish to bid the good and forbid the evil."

Hussain (A) was killed on the battlefield as he did Sajdah. His head was removed from his body on the plains of Kerbala, mounted on a spear, and paraded through villages and towns as it was taken to Damascus and presented at the feet of Yazid.

Why remember Ashura ?

Why is Husain (A) regarded as the "leader of the martyrs" ? It is because he was not just the victim of an ambitious ruler. There is no doubt that the tragedy of Kerbala, when ascribed to the killers, is a criminal and terrible act. However when ascribed to Husain (A) himself, it represents a conscious confrontation and a courageous resistance for a sacred cause. The whole nation had failed to stand up to Yazid. They had succumbed to his will, and deviation and regression towards the pre-Islamic ways were increasing.

Passiveness by Husain (A) in this situation would have meant the end of Islam as we know it. Thus Husain (A) took upon himself the responsibility of the whole nation. The greatest tragedy was that one who stood up for the noblest of causes, the defence of Islam, was cut down in so cruel a manner.

It is for this reason that the sacrifice of Husain (A) is commemorated annually throughout the Muslim world. Our sorrow never abates as we relive the tragedy. As Allama Iqbal says in his Baqiyat (in Urdu):

Ronay wala hoon Shaheed-e-Kerbala key gham men main,
Kya durey maqsad na dengey Saqiye Kausar mujhey

I am one who weeps at the plight of the Martyr of Kerbala
Won't the reward be given to me by the Keeper of Kauser (Imam Ali (A))

The commemoration of Ashura on the 10th of Muharram every year serves to remind us of the sacrifices of the family of the Prophet (S). It also makes us aware of the people, then and now, who tried to destroy Islam and the family of the Prophet (S) and all that they stood for - as well as those who watched, listened and did nothing.    

 

Taleof Hussain's Martyrdom     

                                                                                 Part 1 - Deliberation and Prepartion  

At the dawn of the 10th of Muharram, 62 A.H. (680 AD.) after Imam Hussain (A) led his followers for the morning prayer he wore the coat of arms of his grandfather, the Apostle of Allah (SAW), and put his turban on; he wore his father's sword, "Thul-Fiqar" or The two-pronged.

He then addressed his followers, stating with praise of and thanks-giving to Allah, "Allah has destined that you and me shall be killed today. I, therefor, would urge you to be resilient in fighting".

Thereupon, he mobilised his band for war. They were, as later related through Imam Mohammad al-Baqir (A), 45 horsemen and 100 foot soldiers. He made Zuhair bin (son of) Alqain commander of the right flank, Habib bin Mudhahir the left flank, and his household in the centre; he en-trusted the bearing of the standard to his brother Al-Abbas (A). The troops gathered in front of the tents where women and children were housed. He ordered the digging of a trench, surrounding the tents enclosure from the back, filling it with firewood during the night of the tenth of Muharram, setting fire to it when fighting broke out so that it may serve as a back buffer between his fighters and the enemy's army.

         

Part 2 - The Arena (The desert of Kerbala, Iraq)

A sweltering, simmering, broiling land
Igneous, sultry, arid sand.
No bramble (or thistle) it boasts
A crop of humpbacked dunes it hosts
A torrid, baking, seething place
Even delusion, cannot verdure trace.
Exhausted earth's infecund plot
Anhydrous, husky, soapless, spot.
Parched fragment of a barren world
A glowing meteor to the earth hurled.
No cheerless, forlorn cactus grows
Hellish, blustering simoom blows.
The blazing, fiery, flaming sun
An eerie desolation; the valiant shun.
A spooky silence, ominous hush
The wind escapes it, with a rush.
The terra firma appears ablaze
The earth stunned, in a languid daze.
A vision, on earth, of a virtual hell
A stretch of furnace, a fiery shell
The heatwave diffuses thermal haze
The fervid ether forbids the gaze.
The prim sands primordial heat
With contempt does inferno treat
Behold a dauntless, valiant band
Stands, resolutely, on this land.
The Profit's grandson; with his group
A tranquil Guild, not a militant troop.
In this sombre, dreary terrain
They, their reverence did sustain.

Omar bin Sa'ad, the commander of the enemy's army came with 30,000 of troops. He made Amr bin al-Hajjaj az-Zubaidi the commander of the right flank of his army and Shimr bin Thil al-Jawshan the commander of the left flank. Izra bin Qais Al-Ahnasi was made the commander of the horsemen, Shibth bin Ribi'e took charge of the archers.

"Suddenly a deafening tumult I heard,
Thundering of myriad hooves, converged.
A tremor struck, the earth did shake,
My tranquillity disrupted, I was awake.
Loomed, ominously, a host of swords,
Rush, headlong, did furious hordes.
The glint of tinsel arms appeared,
As their coursers they spurred.
My waves, in terror, rushed, did flee
As their identity dawned on me.
Their sinister countenance, hideous looks,
Depicted a pack of depraved crooks.
Their obliquity; their visage betrayed,
A flash flood hit me (was dismayed)

Part 3 - Meeting the Enemy

When the two belligerent sides confronted each other and the fire was raging in the trench, Shimr shouted, "Oh Hussain! you are in a hurry to go to hell fire before the day of judgement!" Hussain enquired: Isn't this Shimr bin Thil al-Jawshan; he was told that it was him. Hussain then retorted "Oh son of goatherdess! You are more deserving to burn in it".

When Imam Hussain (A) saw their gathering, which was like a torrent he raised both his hands to the sky and prayed, "Oh My Lord! You are my haven in every mishap, my hope in every predicament my refuge and defender in every ordeal. How many a distress that weakens the heart, makes the enemy rejoices at the misfortune when I entrusted it to You and resorted to You out of preference over others, you did not let me down and had driven away and eliminated all these distressing things. You are the Giver of every boon and the ultimate source of every wish to be granted."

Qaiyim bin Haseen Al-Fizari shouted, "Oh Hussain and followers of Hussain! Can't you see the water of the Euphrates the currents of which twist like the bellies of snakes? I swear by the Almighty you are not going to drink a drop of it until you taste death in doses". It is worth noting that Imam Hussain and his followers were denied access to the water the days earlier at the orders of Ibn Ziyed through Ibn Sa'ad. This was achieved by stationing 500 horsemen between Imam Hussain's camp and the River Euphrates. Imam Hussain was forced to ask his brother Al-Abbas to bring them water on two occasions before the 10th of Muharram. The enemy troops made it exceptionally difficult for Imam Hussain and his band to get water supplies on the night and day of 10th Muharram.

Imam Hussain, convinced of the enemy's determination to fight him, asked for his horse and mounted it; he then addressed them in a high voice saying, "Oh people!, heed my speech and do not get restless until I preach you as I see it my duty towards you and until I explain why I came to you. If you accepted my reasoning, believed in my speech, and were fair to your selves and mine, you would because of that be happier, then you would have no reason to attack me. If you do neither, resolve upon your affair and (gather) your associates, let not your affair be in darkness to you, then have it executed against me and do not reflect (any further). Allah is my helper and Allah is the Guardian of the righteous."

When the women heard him say this, they raised their voices screaming and crying. He sent his brother Al-Abbas and his son Ali Al-Akbar to the women to calm them down and remarked, "Alas! they will be crying a lot". When the crying came to an end, Imam Hussain (A) resumed his talk and said, "Oh people!, Allah created this world and made it an abode of destruction and transience, taking its inhabitants from one phase to another. It deceives the conceited and seduces the wretched. Let not this world deceive you for it is capable of dashing the hopes of those who put their trust in it and let down those who are greedy for its riches. I can see that you agreed on an affair capable of bringing the wrath of Allah upon you, causing Him to turn His face away from you, spread amongst you His revenge. Glory be to our Lord, and woe to you. You pledged allegiance (to Allah) and believed in the Messenger Mohammad (S), then ganged up against his progeny intent on killing them. Satan has taken hold over you, precipitating you to forget the remembrance of the Almighty. May evil befall you and may your aspiration come to nothing."

"From Allah we come and unto Him we return. Those are people who disbelieved after they had believed; so away with the unjust people."

Hussain was coaxed to change his heart
Induced, to play that heathen's part
Adamant to surrender, though he remained
Aggression he shunned, conflict abstained.
Hussain, explicitly, did explain:
"Vain, 0' Yazid, is temporal gain.
Through calumnious and dissolute ways
Your prevaricate what the Prophet says.
Your evanescent, sordid, slippery boon
will vanish, like a mirage; too soon.
The morbid manoeuvers; you deploy
Islam will ruin, the faith destroy.
Through muddled thinking and notions dark
On a feckless mission do not embark
Potentially hazardous whims dispel.
This mood of bleak despair expel.
This sense of spiritual emptiness
By rational thinking do suppress.
Sanity do not in this bog sink
And push Islam to disaster's brink
Decay of the faith, I do perceive
The Prophet's mission I will retrieve.
Like a looming disc, on the horizon
Poised is the religion's setting sun.
To bury the hatchet, and heal the breach
I show an olive-branch; peace I preach.
A vain strife do not provoke
Save your necks from a hellish yoke.
Listen to me for goodness' sake
(Do not just acquiesce - advice take)

 

Part 4 - Hussain, the Grandson of the Prophet (S)

"Oh people! Track back my lineage. Relate me and consider who I am. Then look back and remonstrate with yourselves. Consider whether it is right for you to kill me and encroach upon my integrity. Am I not the son of your Prophet's daughter and the son of his vicegerent and cousin, the first of the believers in Allah and his Messenger? Was not Hamza, the master of martyrs, the uncle of my father? Was not the 'winged' Ja'far my uncle? Have you not heard of the tradition of the Prophet (S) concerning myself and my brother, "These are the two lords of the youth of the inhabitants of paradise". Whether you believe in what I say - and it is the truth, for I swear by the Almighty I have never told a lie since I learnt that Allah hated people who told them - or you regard me as a liar, and chose not to believe my statement, there are amongst you who, if you asked them, would tell you! Ask Jabir bin Abdullah Al-Ansari, Aba Sa'eed Al-Khudri, Sahl bin Sa'ad Al-Sa'idi, Zaid bin Arqam and Anas bin Malik, to tell you that they heard these words from the messenger of Allah (SAW) in favour of me and my brother."

"Is there not (sufficient) deterrent in this to prevent you from shedding my blood?"

"If I understand what you are saying," interrupted Shimr bin Thil al-Jawshan, "then I only worship God (very shakily) on the edge".

"I think that you worship God (very shakily) on seventy edges", said Habib b. Mudhahir, "For I testify that you are right. You do not understand what he is saying. For God has impressed (ignorance) upon your heart".

"If you are in any doubt about this", Imam Hussain (A) told them, "you are in doubt that I am the son of the daughter of your Prophet. By God there is no son of a Prophet other than me among you and among the peoples from East to West. Shame on you, are you seeking retribution from me for one of your dead I have killed, or for property of yours I expropriated, or for a wound I have inflicted?"

They did not say anything to him. Then he called, "Shabath b. Rib'ie, Hajjar b. Abjar, Qays b. al-Ash'ath, Yazid b. al-Harith, didn't you write: 'The fruit has ripened; the dates are ready for picking; come to an army which has been gathered for you' ?"

"We don't know what you are talking about", said Qays b. al-Ash'ath, "Submit to the authority of your kinsmen (the Umayyads). They have never treated you with anything but what you liked".

"By God, I will never give you my hand like a man who has been humiliated; nor will I flee like a slave", said al-Hussain (A). Then he called out, "0 servants of God, I take refuge in my Lord and your Lord from your stoning." "I take refuge in my Lord and your Lord from every haughty man who does not believe in the Day of Reckoning.".

A holy war it means, indeed
If waged to crush the devil's creed.
No rancour, 'gainst you, I hold
But faith do cherish - as I told.
Islam I will resolutely shield
Burnt will stand and never yield.
Would welcome death (and make it tame)
Would rather die than live in shame":
"Your Prophet's scion I'm - you know
At least some regard to his name show.
His singular dictum is my creed
"Universal good" I adore, indeed
Ali, the paragon, the seraphic Imam
Cham of the faith, the shield of Islam
Inimitable, impeccable: I am his son
His peerless attributes I have won.
My heart is virtues' abode and nest
Blessedness harbours in my breast
Condone the rule of right, I do
And believe, that right is might too
Your vulgar sway vanquish I will
This sacred duty will fulfil
My soul is couched on eminence
I was born with a divine sense.

Part 5 - Warning to the People of Kufa

He then dismounted his camel and ordered Aqaba bin Sam'an to hobble it with a tie. The troops of the enemy marched towards him. Among them was Abdullah bin Hawza al-Temimi who shouted, "Is Hussain amongst you?" He said it three times. The followers of Hussain (A) replied, "This is Hussain, what do you want from him?" He retorted, "Oh Hussain! You lied. Be sure you will be consigned to hell". Hussain answered, "I come to a Lord who is forgiving, generous, commanding and intercessor. But who are you?" He replied, "I am Ibn Hawza". Hussain raised his hands very high so much so that his armpit showed and said, "Oh Allah! posses him to hell fire." Ibn Hawza became very angry and charged Hussain with his horse; there was a stream between them; he fell from his horse but his foot got entangled in the stirrup; the horse dragged him on the stones and trees; his free leg was severed; the rest of his body was still attached to the horse who threw him in the fire which was raging in the trench; he was burnt to death.

Imam Hussain (A) raised his voice and said, "Oh Allah! We are the Household of your Prophet, his progeny and his kinship, shatter those who did us injustice and usurped our fight. You are All-hearing, Near".

Masrooq bin Wa'il Al-Hadhrami said, "I was at the forefront of the horsemen which advanced to fight Hussain in the hope that I succeed in dealing a blow to him in order to get a prize from Ibn Ziyad. But when I saw what happened to Ibn Hawza, I was certain that the members of this house (the Household of the Prophet) have sanctity from and position with Allah. I then left their ranks and said to myself, "I am not fighting those people lest I should be in hell fire".

When the followers of Hussain (A) saw the determination of the people of the opposite camp to fight their Lord and Imam Hussain (A) Zuhair bin al-Qain came forward and stood in front of them and addressed them, "Oh people of Kufa! I warn you of the chastisement of Allah. It is incumbent on every Muslim to give counsel to his fellow Muslim. We are still brethren of one religion unless we resort to war. You need advice more than we do. If you resort to the sword there will no longer be any bond between us. We will be two nations (Ummas). Allah has entrusted us with the progeny of His Prophet, Mohammad (S) as a measure just to see how you and we behave towards them. We call upon you to support them and let down the dictator Yazid and Obaidullah bin Ziyad. Under their rule, you will only reap mistreatment, gouging of eyes, chopping of limbs, making a dreadful example of you, hanging you on tree trunks, killing your good men and reciters (of al-Qur'an) like Hijr bin Adi and his followers, and Hani' bin Urwah and his likes". He was heckled and interrupted by the people of Kufa; they swore at him and praised Ibn Ziyad and added that they would not budge until they killed Hani's companion (Imam Hussain) and those who were with him or sent them under escort to Ibn Ziyad.

Zuhair retorted, "Oh Men! the sons of Fatima have more right to befriend and support than the son of Sumayya. If you do not support them I pray to Allah that He guard you against killing them. You are therefore, requested to dissolve this man from Yazid; upon my life! He will be contented with your obedience without the killing of Hussain (A)".

Shimr shot at him with an arrow and said, "Shut up, May Allah silence your camel; we are fed up with your excessive talk".

Zuhair said, "Oh! you son of the incontinent, I do not mean you in my address for you are no more than an animal. I swear by the Almighty that you cannot master not even two ayas (verses) of the Book of Allah (Al-Qur'an). Surely, disgrace and chastisement will befall you on the day of judgement".

Shimr said, "Allah will kill you and your companion in an hour's time".

Zuhair said, "Are you threatening me with death. By the Almighty! Death with him is dearer to me than eternity with you".

Ziad then moved forward raising his voice and said, "Oh bondsmen of God! do not let this rude ruffian and his like deceive you. By the Almighty! Mohammad's (S) intercession is denied to those who shed the blood of his Progeny, and killed their supporters who protected their women."

A man from Hussain's camp called him and said, "Aba Abdillah (Hussain) says to you to come back. Upon my life! Like the faithful of the Pharaohs, you counselled and warned those people to the best of your ability. But alas! they do not seem to heed your admonition".

"When mortals to heinous gains are lured
Their doom, eternal, is procured
Wallow in lustful lap of wealth
With a joyful face, sparkling health
Gloat over, regale, waver not
Indulge, frolic; then meet your lot
Perpetual remorse, unceasing pain
(Ceaselessly equate the ephemeral gain)
Truth sustains, exists, prevails
Knavery flops, infamy fails,
Repent you surely will, I warn
Callously, my "platitudes" you scorn.
A dealer in platitudes, l am not
Explicit support for the faith I sought
Sanity, ethics, sense I preach
Pursue I do whatever I teach.
With effortless clarity I speak
I never talk with tongue-in-cheek
A torch, to light your way I show
Follow its beam and safely go.
Initiate don't an abject act
'Tis futile if done and then retract.
All discernible trends in human thought

Part 6 - Water is Denied

As it was very hot, Hussain and his household, and supporters were very thirsty. Therefore, Burair bin Khudhair Al-Hamadani who was an old devout man, an authority on Qur'an recitation, and well placed and revered by the Hamadani's asked to be permitted to address the people of Kufa. He was given the permission. He called, "Oh you people! Allah has sent Mohammad as a harbinger and warner, calling for the way of Allah, and a shining lantern. And this is the River Euphrates, the water of which is free for all kinds of animals pigs and dogs. Yet you have denied the son of daughter of the Messenger of Allah access to it. Is this the way Mohammad should be rewarded?".

A group of people from the camp of Ibn Ziyad retorted, "Enough of this nonsense. By the Almighty! Hussain shall not quench his thirst with its water like those who were denied to quench their thirst before him".

Burair said, "Oh you people! The heritage of Mohammad has ended up in your midst. And these are his progeny, household, daughters and holy members of his family. So what do you have to say and what are you going to do with them?".

They replied, "We want Emir Obaidullah bin Ziyad to get hold of them, and then decide what he would do with them".

He said, "Are you not satisfied that they go back whence they came? Oh people of Kufa! Woe unto you! Did you forget the letters you wrote and the pledges you made to me to which Allah bears witness? You invited the progeny of your Prophet and claimed that you would protect them with yourselves. When they responded and came to you, you want to hand them over to Ibn Ziyad, and denied them access to the water of the River Euphrates. What evil heirs to your Prophet and his progeny you turned out to be! What has become of you! May Allah not give you a drink on the day of judgement. What an evil folk you are!.

A group of them replied, "We do not know what you are talking about".

He said, "Praise be to Allah for making me more discerning. Oh Lord! I seek refuge with you and disown the actions of these people. Oh Allah! Sow discord among their ranks and make them use their fortitude against each other until they meet with Your wrath."

The response from them was that they fired arrows at him which made him retreat.

Enervate them, this tirade did
The foe still sustained its bid.
Woe to those whose hearts were sealed
Their promiscuous prattle, thus unveiled:
"Confound us not by harangues, Hussain
Unleash not your diatribes, in vain.
The Prophet, some message did convey
Concede, that Yazid now shows the way.
To usurp the Caliphate do not try
Your revolt, does envy imply.
What the Caliph avers, is verily best
Submit, and don't his dictums test
You shouldn't his celestial place dispute
Withhold not allegiance, pay tribute.
The Caliph pilots our faith and fate
Divinely commandeers our love and hate.
His words, divine truth contain"

Part 7 - Hussain's Sermon

At forenoon of the tenth of Muharram when the heat of the sun started scorching the earth, Hussain, his household and companions began to feel the severity of thirst. The enemy was adamant not to give them access to the water of the River Euphrates out of Jahili'ite enmities and Badri'ite grudges. Therefore, Aba Abdillah AI-Hussain, feeling the strain of thirst, mounted his horse and opened the leaves of Al-Qur'an over his head and stood in front of the belligerent camp and shouted, "The Book of Allah and the Sunna (tradition) of my grandfather, the Messenger of Allah (S) are the arbiters between you and me". He then made them bear witness on his pure soul and that he was wearing the coat of arms of the Prophet (S), his buckler and his turban.

They said that his statement was true. He then asked them what made them decide on fighting him. Their answer was that it was out of obedience to the Emir Obaidullah bin Ziyad. He then delivered this sermon:

        

Hussain's sermon:

"May grief and evil befall you, You wretched bunch! You distressfully called upon us to come to your rescue and when we responded fully, you unsheathed your swords against and pushed us unto the fire which we set alight for our enemy as well as yours. You, therefore, played into the hands of your enemy against your masters (the friends of God). Without justice the enemy administered amongst you and without hope you placed in them. Woe unto you! You abandon us while the sword is still blemished, oneself is collected, and the mind is yet to be made up. Yet, you rushed like the creeping bird and fell over yourselves like butterflies crowding on a flower; then you wrecked it; to hell with you! Oh you slaves of the bondmaid! Ahzab outlanders, forsakers of the Book [of Allah], distorters of facts, bunch of evil, blow of Satan, extinguishers of norms! Woe unto you! Have you chosen to support those, and let us down? Yes, by the Almighty this emanates from an old intrinsic treachery, fed to your origins and handed down to you; therefore, you are like a malignant fruit - distressing to look at and sickening when eaten."

"The bastard and the son of a bastard has left us but two choices, either resorting to the sword or capitulating. How preposterous! Humiliation is not our cup of tea! Allah shall never let this happen to us; so shall His Messenger, the believers, and chaste and pure laps and proud souls. For the sake of these values we would rather die in an hour and not submit to the ignobles. Hence my march leading this family albeit meagre in number and deserted by would-be supporters."

Hussain thundered: "0, wretches you
Before the swine pearls I threw.
Don't venom spit in religion's name
Comprehend I do, your noxious game.
When degeneration marks its way
An entire nation goes astray.
Delusion, do not let you sway
Confounded whims induce decay.
For you is mild profoundest hell
That infernal jail can't match you well.
A hideous deed, sponsor not
Save your conscience, mend your lot
Erase and efface your sins' stains
With tainted conscience, no one gains
The lure, the virtuous to pursue
The crass chase it, to grab it, run.
This pathless desolation, do not tread
'Tis disquietude, self-imposed dread
Don't your conscience push and goad
Vainly, trudge not a craggy road".

Part 8 - Al-Hur bin Yazid seeks Forgiveness

He continued with his address stating, "By the Almighty, soon you have done away with us, you will be shaken like a stone mill, like an axis."

"This is a covenant passed, to me from my grandfather the Messenger of God (SAW) through my father. 'You may resolve upon your affair and gather your partners then let not your affair be in darkness to you, then have it executed against me and do not reflect (any further)'. 'Surely I rely on Allah, my Lord and yours; there is no living creature but He holds it by its forelock; surely, my Lord is on the right path'. "

Then he raised his hands towards heaven and said, "Oh Lord! give them no rain, afflict them with barren years like the years of Yusuf (Joseph) - (draught and famine). Give mastery over them to the boy from Thaqeef (reference to Al-Hajjaj al-Thaqafi), who will give them bitter water (torment them) because they branded us as liars and let us down. You are our Lord; we rely on You and unto You we return."

He returned to his camp and was surrounded by his brethren and followers. He said to them, "The folk are intent on fighting you. May Allah have mercy on you." Then he appealed for help and support.

When Al-Hur bin Yazid ar-Riyahi heard his plea for help he went to Omar bin Sa'ad and asked him, "Are you fighting this man?" Ibn Sa'ad replied, "Yes, by the Almighty! a kind of fighting the bottom line of which is heads will roll and limbs will be chopped".

Al-Hur said, "Are you not satisfied with what to you?" Ibn Sa'ad replied, "Had it been for me I would have accepted his proposal. But your master is adamant".

Al-Hur then stood a middle ground and shuddered, gradually drawing nearer to Hussain (A). One of his companions asked him, "What are you doing?" Al-Hur answered, "I am giving myself the choice between heaven and hell; by the Almighty I choose nothing short of heaven so much so that I do not mind if I were chopped into pieces and burnt. He then spurred his horse aiming towards Hussain (A) with his lance turned around, his bow upside down. He stood before Hussain (A), eyes cast down, and asked him, "0! could I but sacrifice myself for you, You son of the Messenger of Allah! I have been stalking you all the way. It was me who prevented you from going back (to where you came from), kept close watch on you, and roared on you in this place. I have never thought that the people would not agree to your proposition. Oh Lord! I turn to you in repentance for I frightened the hearts of Your friends, the offspring of Your Messenger."

          

"Oh father of Abdullah! I seek penitence from Allah for what I did. Do you, think that He will accept it? "Hussain (A) answered, "Yes, he will accept your repentance".

He then asked Hussain (A) for permission to address the belligerent camp; he was given it. He called in the highest pitch of his voice, "Oh, people of Kufa! You called on this good servant of God; when he responded you welcomed him and claimed that you do not mind getting killed to spare him. Then you changed your minds, transgressing against him with a view to killing him. You put a stranglehold on him, stretched his patience, and besieged him to prevent him from seeking a safe haven in Allah's vast land. He became like a hostage. You denied him, members of his household, and companions access to the waters of the River Euphrates from which Jews, Christians, and fire worshippers drink, and pigs and dogs wade in. Yet Hussain, his family, and companion, are dying of thirst. What misery you inherited the offspring of Mohammad (S)! May Allah not give you drink on the day of thirst." A group from the camp of Ibn Sa'ad attacked him shooting at him with arrows forcing him to retreat.

Omar bin Sa'ad drew nearer to the camp of Imam Hussain (A) and called Draid, the bearer of the standard, to move forward. He then took an arrow, placed it in his arch and released it in the direction of Hussain's (A) camp, and said, "Bear witness for me with the Emir that I was the first to shoot." The arrows then followed like rain, causing injuries among the companions of Imam Hussain (A).

Having made sure that the enemy is intent on fighting them, Hussain (A) ordered his followers, "Rise to certain death; may Allah have mercy on you; the arrows are the messengers of those people to you".

The companions of Hussain (A) waged a campaign and fought for an hour or so. When the dust settled, there were fifty dead. When Hussain (A) saw this elite group of his companions killed he held his beard and said, "Allah's wrath on the Jews was great because they claimed that he had a son, on the Christians because they made him one of the trinity, on the Magians because they worshipped the sun and the moon, and on the people who were unanimous in the agreement to kill the son of their Prophets daughter. By the Almighty! I am not going to give in to them until I meet Allah blood-dyed".

"Your predilection for conceit
And profane wiles, entranced with deceit
Have driven me to prove, with sword, my case
To screw my courage to the sticking place.
When my sword, to act, is forced
My views, by the apostates, are endorsed.
Bathed in the foe's infernal blood
Zooms, imbrued, through the gory flood.
As I draw my sword (and wield)
premptorily the rivals yield.
A conquest, when I plan to clinch
To elude the battle the bravest flinch.
Launch an assault, and attack you do
A veritable rock will confront you.
In your quest to win; prevail
Assume the aggressive; charge; then fail
To feed hell's fire, be dispatched
Midst devils perform misdeeds, unmatched.

Part 9 - Is there any amongst Man to help us ?

He then shouted, "Is there any one who can come to our rescue? Is there any one who can protect the sanctity of the family of Allah's Apostle?" The screaming and crying of women could be heard as a result of his plea.

One by one the companions of Hussain (A) asked for permission to meet in combat with the enemy bidding him farewell, saying, "Peace be with you Oh Aba Abdillah!"; he answered. "Peace be with you; we will follow", reciting, "...so of them is he who accomplished his vow, and of them is he who yet waits, and they have not changed the least".

Then the two Jabiri cousins, Saif bin al-Harith bin Sari' and Malik bin Abid bin Sari' emerged crying and asked for permission to fight. Hussain asked them, "What makes you cry? I am hopeful that you will after a very short time have peace of mind and tranquillity". They answered, "We are not crying for ourselves, but for you. We can see that you are beleaguered, and we have no power to be of any good to you". Hussain thanked them. They fought till death.

Then the two Ghifari brothers, Abdullah and Abdul-Rahman sons of Urwah followed and fought and were killed close to Hussain (A).

A group consisting of Omar bin Khalid as-Saidawi, his servant Sa'ad, Jabir bin Al-Harith as-Salmani, and Majma' bin Abdullah Al-A'aithi came out and raided the enemy, the Kufi'ites; when they went deep into their ranks, they were encircled by the troops and cut off. Hussain sent his brother Al-Abbas in a bid to rescue them, which he did successfully. But due to their severe wounds they were overpowered by the Kufi'ites and were killed in one place.

Al-Hur bin Yazid ar-Riyahi attacked the enemy troops killing over forty of them. When his horse got wounded he fought them on foot and fell to the ground. Hussain stood over him wiping away soil and blood which was oozing from his face, saying, "Congratulations oh you Hur! You are Hur (free) as your mother named you". He passed away.

Wadhih, the Turkish servant of Al-Harth al-Mithiji came forward and asked for permission to fight. He fought until he was severely wounded; he called Hussain by name to come to his rescue. Hussain responded. But it was too late as he was in his final moments of life. Hussain hugged him. He said, "I am so lucky; the son of the Messenger of Allah putting his cheek on mine". He died immediately after that.

Aslam, the servant of Hussain (A) was next. He fought bravely. When he was badly wounded he called on Hussain for help. Hussain came to him and hugged him. He was still alive. He smiled, thanked God for granting him martyrdom and passed away.

Muslim bin Awsajah assaulted the enemy and fought very bravely. Amr bin al-Hajjaj and a band of his companions counter attacked the camp of Hussain from the direction of the Euphrates. When the two belligerent forces clashed and the dust settled, Muslim bin Awsajah was found fallen but still with a spark of life.

Hussain (A) and Habib bin Mudhahir walked towards him. Hussain said to him, "May Allah have mercy on you oh Muslim!" and recited, " ... so of them is he who accomplished his vow, and of them is he who yet waits, and they have not changed the least".

Habib bin Mudhahir approached him and said, "God knows how sorry I am that you will die, Oh Muslim! the good news is that you will go to heaven". Muslim replied in a faint voice, "May Allah bring good news to you

Habib added, "If I am not absolutely sure that I will follow in your foot steps I would have asked you to let me know of your will". Muslim answered, "I urge you to take care of this", pointing to Imam Hussain, "You should sacrifice your life protecting him". Habib said to him, "Feel serene and be confident about that". He gave up the ghost to its Creator.

When the followers of Ibn Sa'ad knew of the death of Muslim bin Awsajah they shouted in elation. Shibth bin Rib'ii said to those who were around him, "May your mothers be bereaved. You are killing yourselves with your own hands and bring humiliation to yourselves Do you rejoice at the death of Muslim? He has credit in the service of Muslims. I saw him at the battle of Azerbaijan killing six atheists before the horsemen of the Muslim army had the chance to re-group.

When the troops of Ibn Sa'ad suffered many casualties at the hands of the followers of Hussain (A), Amr bin Al-Hajjaj shouted at his followers, "Do you know who you are fighting? You are fighting clear-sighted knights, bent on killing you; by the Almighty! if you would use only stones against them you would have killed them!." Omar bin Sa'ad retorted, "You are right. Tell the troops not to meet with them in duel, for if you do so you will all perish".

Amr bin AI-Hajjaj attacked the right flank of Hussain's camp. The remaining combatants withstood their ground, falling on their knees, aiming their arrows at the enemy. Thus, forcing the horses of the enemy to refrain from forging ahead. When they resumed their attack they came under a hail of arrows from Imam Hussain's (A) followers causing many casualties among their ranks.

Shimr bin Thil al-Jawshan took on the left flank of Hussain's (A) camp. The combatants proved to be as steadfast as their companions in the right flank. The result was complete failure of the enemy to break through the solid defences of Hussain troops.

Among those who remained alive at this stage of the battle was Wahab bin Abdullah Al-Kalbi who was with his mother and wife. His mother urged him to come out and support the son of the daughter of the Messenger of Allah. He answered, "0 mother! I will do my best". He came out chanting these sonnets.

"You better deny me not as I am the son of Al-Kalbi. You will see me and how fatal my blows are. How my assault and campaign seeking my revenge and that of my companions. I repulse the attack in the wake of the attack. For my struggle in the battlefield is not a playing matter."

Then he attacked the enemy killing some and wounding others, returning to his mother, saying to her, "Are you satisfied with my deed?" She answered. "Never! unless you are killed before Hussain (A)".

           

His wife intervened asking him, "I put you to oath by the Almighty! Do not bereave me by getting killed^". His mother said to him, "Do not pay attention to what she says; go back and carry on fighting in front of the son of the daughter of the Messenger of Allah; you will be worthy of his grandfathers intercession on the Day of Judgement". He resumed combat, killing nineteen horsemen and twelve infantry troopers. He lost both his arms and was killed. May his soul rest in peace.

His wife walked towards his body and sat near his head, wiping away blood and saying. "Congratulations for you are guaranteed a place in heaven; I pray to the Almighty to bestow it on me to make me join you^". Shimr was very angry at the spectacle. He dispatched his servant to kill her; he dealt a fatal blow to her head with a truncheon; she died instantly. She was the first women among the companions of Hussain (A) to be killed.

The enemy chopped off Wahab's head hurling it towards the tents of Hussain (A); his mother hugged it and wiped the blood off his face. She then was seen holding a tent pole and heading towards the enemy. Imam Hussain (A) prevented her from engaging in combat saying, "Go back. May Allah have mercy on you. You are relieved of jihad (holy war)". She returned uttering, "Oh Lord! do not frustrate my hope". Hussain said to her, "Allah will not do so".

Shimr attacked the tent of Imam Hussain (A) using his spear threatening to set it ablaze. The ladies inside the tent fled screaming and were in a distraught state. Hussain (A) called on him, "Oh you son of Thil Jawshan! Are you calling for my house to be burned while my family are inside? May Allah burn you in hell fire."

Shibth bin Rib'ii said to Shimr, "You have become a source of fright to women. I have never come across neither a deed nor a stance worse than yours". He felt ashamed and withdrew.

Part 10 - The Martyrs Die - One by One

It was just after midday when the fighting was still raging. Aba Thummamah as-Sa'idi approached Hussain (A) and said, "I can see that the enemy is getting very close. By God! I will not let them kill you and I am still alive. I wish to meet Allah, the Exalted after I have said my prayers in your company". Hussain raised his head towards the sky and said, "You remembered prayer! May Allah make you among those who say prayer and invoke Him; indeed, this is the start of (Dhuhr) Noon prayer". "Ask those people to give us a respite until we say our prayer", he added. Al-Hosein (of the enemy camp) said, "It will not be answered". Habib bin Mudhahir replied, "You claimed it will not be accepted from the house of the Messenger. Would it then be accepted from you? Al-Hosein attacked him dealing a sword blow to the head of his horse causing it to rear; he fell of and was rescued by his companions.

Hussain (A) then got ready for prayer - several versions as to how and what sort of prayers was said have been related. One version is that he led what was spared of his followers at that stage of the battle in 'fright prayer'; Zuhair bin Al-Qain and Sa^'eed bin Abdullah Al-Hanafi together with half of the followers were in front of him. A second version claims that they said their prayer individually i.e. not in a congregational manner. A third story is that he led them in a quick prayer.

When Sa'eed was badly wounded he fell to the ground and said, "Oh God Almighty! Damn them as you have condemned the people of A'ad and Thamoud; give my regards to Your Prophet and let him know of the pain I am suffering; my aim is to be rewarded by You for defending the progeny of Your Prophet (S.A.W.)". He turned to Hussain and asked, "Have I lived up to my vow?" Hussain replied, "Yes, you are preceding me in entering paradise". He perished. He was found to have received thirteen arrows apart from wounds caused by swords and spears.

When Hussain (A) had finished his prayer he said to his companions, "Oh you noble folk! The gates of paradise are ajar, its rivers are flowing, its fruits are ready to be reaped; its dwellers - the Messenger of Allah and the martyrs who were killed in the way of Allah are waiting to welcome you; they yearn for your company. It is, therefore, incumbent on you to protect the religion of Allah, and His Messenger; drive away the enemy from his family. Their answer was, "Our souls are a protection to yours and our blood for yours; By the Almighty no harm will befall you and members of your kindred as long as we still breathe".

Omar bin Sa'ad ordered Amr bin Sa'eed who was in command of a group of archers to stun the horses of the followers of Hussain (A). The result was that no horseman was spared save Adh-Dhahhaq bin Abdullah Al-Mashriqi. He said the sight of our combatants falling led me to enter my horse in a tent to spare it destruction.

Abu Thamama as-Sa'idi came out and fought valiantly until he was critically wounded. A cousin of his, who had a grudge against him, set upon him and killed him.

Salman bin Mudharib al-Bajli, who is Zuhair bin Al-Qain's cousin, forged ahead fought and got killed.

Handhala bin Sa'eed ash-Shabami shouted "Oh people! I fear for you the like of what befell the (Al-Ahzab) parties, the like of what befell the people of Nuh (Noah), and A'ad and Thamoud, and those who came after them, and Allah does not desire injustice for (His) servants; 0 my people! I fear for you from the day of calling out, the day on which you turn back retreating; there shall be no saviour for you from Allah, and whomsoever Allah causes to en, there is no guide for him.

O my people! do not kill Hussain "lest Allah should destroy you by a punishment, and he who forges (a lie) indeed fails to attain (his desire)".

Hussain rewarded him with a good recompense and said "May Allah's mercy be with you; surely, they will deserve the punishment when they brushed aside your call for them to follow the truth, and rose to shed your blood as well as that of your coreligionists Just imagine how much more would befall them as they killed your good brethren!.

He retorted. "You told the truth, 0 son of the Apostle of God! Is it not then the time to leave for the hereafter? Hussain gave him the permission to join the fray; he saluted Hussain and attacked the enemy and got killed.

Meanwhile, Aabis bin Shabih ash-Shakiri approached Shawthab, the servant of Shakir, who was a trustworthy follower in whose house Shia Muslims used to gather together and talked of the exploits and virtues of Ahl al-Bayt. Aabis said, "What do you like to do?" He replies, "I would like to fight alongside you until I got killed. Aabis wished him well and said to him, step before Hussain so that he can acclaim you as he did with the others who preceded you for that which we can expect reward in the hereafter". Shawthab saluted Hussain and pressed on, fought and got killed.

Aabis drew near Hussain and said, "There remained neither a kindred nor a friend who is dearer to me than you; if I am in a position to avert a diversity from you with any-thing that is more valuable to me than my own life, I would have never hesitated to do so. Peace be with you; I bear witness that I have been on the right guidance of your father and that of yours! He then advanced towards the enemy, sword in hand, and shouting. Since they knew him to be a very brave man, no one stood his ground in the face of his assault. Realising the danger, Omar bin Sa'ad shouted, "Pelt him with stones". As he was overwhelmed by stone throwing, he parted with his coat of arms and headgear and charged the enemy troops who fled. They regrouped and managed to encircle him and kill him. Dispute erupted among the troops each claiming the reward for his killing. Ibn Sa'ad said, "He has not been killed by any of you single-handed". He, therefore, denied them the recompense.

          

John, the servant of Aba Thar, stood before Hussain asking for permission to fight. He said to him, "0 John! You joined us in quest of welfare; you are therefore, free to part my company". John knelt kissing the Imam's feet and pleading with him "In felicity, I lick your bowls; in adversity I will never let you down! Since my smell is bad, my lineage is humble and my colour is black, I look forward to that day in heaven when you breathe in me making my smell pleasant, my pedigree honourable, and my complexion white. Nay! by God I am not parting with you until this black blood of mine is fused with your blood!" Hussain gave him the permission. He fought valiantly killing twenty five soldiers. He then was killed. Imam Hussain attended his body and said, "0 Lord! Whiten his face and sweeten his smell and gather him (on the Day of Resurrection) with Mohammad and let him be identified with the household of Mohammad^". It was related that whomsoever passed by the battlefield smelled the aroma of his body which was more pleasant than musk.

Anas bin Al-Harith bin Nabih Al-Kahili, who was an elderly Companion saw the Apostle, heard his talk, and took part with him in Badr and Hunain battles, sought permission from Hussain, With his turban cloth, he assaulted the enemy troops killing about eighteen before he was killed. When Hussain sow him thus he wept and said,

"May Allah reward you!".

Amr bin Junadah Al-Ansari, a boy of eleven years, whose father was already killed in the battle, approached Hussain for permission to join the fight. Hussain was adamant not to let him do so saying, "This is a boy whose father was killed in the early campaign; his mother may hate to see him killed". The boy said, "My mother ordered me". He gave the permission to fight. No sooner the boy was killed and his severed head was thrown towards Hussain's camp. His mother took the boy's head, wiped the blood from it and hurled it at a nearby man and killed him. She then returned to the camp and fetched a tent pole, or some say a sword, singing war poetry and assaulting the enemy. Imam Hussain returned her to the camp after she had injured two men.

Al-Hajjaj bin Masrouq Al-Ju'fi fought until he was drenched with blood. He returned to Hussain to tell him how happy he was to meet Hussain's grandfather, Apostle of God, and his father the, vicegerent. Hussain replied, "I will soon meet them too". He then returned to the battlefield and got killed.

The Ansaris (Medinese) Sa'ad bin al-Harith and his brother Abul Hutoof heard Hussain's cry for help and the wailing of members of his family. They defected from Ibn Sa'ad army and joined Hussain's band. They fought the enemy and got killed.

Abush-Sha'tha Yazid bin Ziad Al-Kindi, who was on Sa'ad's side did the same by joining Hussain's. He was an archer. He knelt in front of Hussain and shot a hundred arrows. Hussain used to pray for him, "0 Lord! Make his shot hit the target and reward him with paradise". When his arrows ran out he stood up and said, "It seems as though I killed five combatants". He attacked the enemy and killed another nine.

Bidding Hussain farewell, Swaid bin Amr bin Abil Muta' set forth and fought bravely until he was critically wounded. He fell face down. It was thought that he was dead; however when heard that Hussain was killed, he got up brandished a knife, and attacked the enemy; he was then set upon by the thugs and was killed. He was the last of Hussain's companions to be killed before Hussain's martyrdom,

"Died other martyrs, one by one,
All were fearless, coward none.
Plucked were the Prophet's "blooms" in a day
Leaf by leaf-on the sand they lay.
Juveniles, adolescents, young and old,
An army not; seventy-two, all told
I groaned aghast as Hussain I saw,
(His visage stately, with no flaw")

Part 11 - The Martyrdom of Ali al-Akbar

The Martyrdom of Ahl ul-Bayt (A) - The Posterity of the Prophet (S)

Since none of the companions who fought with Hussain was spared, members of his immediate family got ready to make the ultimate sacrifice in a manner that was characteristic of the pedigree of the Prophet - sheer determination, unrivalled bravery, and scant regard to personal safety. They bade farewell to each other, The first to come forward was Abul Hassan Ali al-Akbar who was twenty seven years old. He took permission from his father, Hussain and mounted his horse and met in combat with the Kufans. A man from amongst the crowd shouted, "O Ali! You relate to Yazid - for his mother Layla was daughter of Maymoona daughter of Abi Sufyan - and we want to respect this relationship. We may grant you an amnesty and a refuge if you wish". He said "The kinship of the Apostle of God should be second to none." He pressed on proclaiming who he was.

Imam Hussain could not hold back his tears and shouted at Omar bin Sa'ad, "What has become of you? May Allah bereave you of your kindred as you have made me bereft of mine, and did not respect my relationship of the Prophet. May Allah set on you an adversary who will slay you in your bed." He then raised his hands to the sky and said, "0 Lord! Bear witness on those people for he who emerged to them is bearing a strong likeness to Your Prophet in all departments - resemblance of disposition, complexion, and logic. Hence we look at him when we crave to see Your Apostle. 0 Lord! Deprive them of the riches of the land, divide them, rend them asunder and turn them into smithereens. Never make the rulers be happy with them, for they sent for us so that they may support us but transgressed against us and killed us." He then recited Allah's words, ^"Surely, Allah chose Adam and Nuh and the descendants of Ibrahim and the descendants of Imran above the nations, offspring, one of the other, and Allah is Hearing Knowing".

Ali al-Akbar continued fighting. He killed all those who had the guts to meet him in duel. He killed scores of combatants.

Since thirst greatly contributed to his overstraining, he returned to his father to rest and complain of what thirst had done to him. Hussain cried, appealed for help and said, "You will soon meet your grandfather who will water you from his tumbler that you will never be thirsty again". He sucked his tongue to alleviate his predicament and gave him his ring to put in his mouth.

Ali returned to the battlefield happy to be told by his father that be would meet his grandfather, the Prophet. He delved into their ranks dispersing them. It seemed as though it were his grandfather, Imam Ali roaring in the battle ground fighting them. He killed more Kufans.

When the death toll mounted, Murra bin Munqidh al-Abdi made a pledge saying, "I shall bear all the sins of the Arabs, if I do not bereave his father." He ran his lance into his back and dealt him a blow on his head causing it to split. He embraced his horse which took him to the enemy camp where he was encircled by the troops who cut him into pieces.

         

On the brink of dying, he could muster a shout, "0 Aba Abdillah! Farewell. Here is my grandfather; from whose cup I have drunk. Never again I will be thirsty. He says that there will be a cup waiting for you". Hussain hurried to him bending on him, putting his cheek over Ali's and murmuring, "Life is no longer worth living after your departure. How dare they encroach on Allah and violate the sanctity of the Prophet. Alas! It is hard on your grandfather and your father that you call on them for help which they cannot provide".

He then scooped a handful of his pure blood and throw it to the sky; not a single drop fell to the ground! That is why in the visitation ceremony we used to address him, "May my parents be sacrificed for you as you were wrongfully slain; for your blood which ascended to the heavens, for your sacrifice before your father in anticipation of God's reward. Yet he parted with you in extreme heart rending situation when he threw your blood to the sky as an offering and none of it fell to the ground.."

Hussain ordered his youth to carry his body to the tent, where the free females of the household of the Apostle of God gathered around him crying, wailing beating their breasts, and plucking their hair. Zainab al-Kubra (Senior), the pick of Bani Hashim threw herself on his body cuddling it for she saw in his demise her waning strength, the departure of the protector of her privacy and honour, and the crumbling of the buttress of her house.

Part 12 - The Campaign of the Abi Talibs

After Ali ul-Akbar, Abdullah bin Muslim bin Aqeel bin Abi Talib whose mother was Ruqaiyyah al-Kubra, daughter of the Commander of the Faithful Imam Ali, was next to go to war. In three attacks, he killed a bunch of enemy soldiers. Yazid bin ar-Raqqad al-Juhni shot him with an arrow from which he protected his head with his arm. The arrow pierced his arm and lodged into his forehead sewing the two together. Failing to dislodge his arm from his forehead, he sent an outcry saying, "0 Lord! They trampled on and humiliated us. So, God kill them as they killed us." As he was in that state, a man thrust his spear into his heart causing his death. Yazid bin Ar-Raqqad approached the dead body and plucked his arrow from his forehead causing the arrow to come off leaving the arrowhead buried into the forehead.

Abu Bakr Abdullah al-Akbar (Senior) son of Imam Ali son of Ramla, who was a slave-girl, fought bravely until he was killed.

After Abu Bakr al-Qassim, the turn was for his brother al-Qassim who was just a boy. When Hussain looked at him he embraced him and wept. He gave him permission to fight. His face exuding with light, sword in hand, wearing a shirt and a loin-cloth, and a pair of sandals. As he was engaged in combat his sandals snapped. Paying scant regard to the enemy soldiers, he stopped to tie it up for he did not want to be seen bare-footed by the enemy.

As he was thus Amr bin Sa'ad bin Nufail al-Azdi assaulted him. Hamid bin Muslim said to him, "What do you want of this boy? Is it not enough that all these troops have cut him off!" Amr replied, "By God! I have to harass him." He did not turn away before he dealt him a blow on the head causing him to fall face down. He called on his uncle, "0 Uncle!" Hussain hurried to him as if he were a furious lion and struck Sa'ad with his sword; he lift his arm to protect his head, only to be severed from the elbow. He sent out a loud cry. When the troops heard it, the horsemen launched an attack to evacuate him; he was knocked down and trampled on by the horses and was killed.

When the dust settled, Imam Hussain was seen standing near the boy's head; the boy was kicking. Hussain was saying, ^"Lo! to those who killed you. Their adversary on the Day of Judgement shall be your grandfather".

"It is with regret that your uncle has been helpless, when you called on me I could not respond to your call, and when I responded there was nothing I could do. By God! It is a cry met with abundance of harm than help", he added. He carried him to the make-shift mortuary, where the bodies of Ali ul-Akbar and members of the Apostle's household lay. He lift his head towards the sky and invoked God, "0 Lord! Do not lose count of them, and do not forgive them ever! 0 Cousins! forbear in adversity; you shall never see disgrace after today".

Part 13 - The Killing of Al-Abbas and his Brothers

When Abbas saw the death toll mounting amongst members of his family, he said to his brothers, Abdullah, 0thman and Ja'far, "0 Sons of my mother! Go forth to meet the enemy so that I may bear witness that you kept your covenant with Allah and His Apostle". He turned to Abdullah who was older than Othman and said to him, "Come forward, brother, so that I may witness your killing and thus be considered (by God)". So, they all fought in the presence of their brother, Al-Abbas till they were killed.

Al-Abbas reached the tether of his patience not to follow in the footsteps of his brethren and companions, especially when he could see that "The proof of the Time", Imam Hussain is getting increasingly beleaguered, his supply root cut, the screams of women and the crying of children, who were thirsty, filled his ears. He, therefore, asked his brother to allow him to meet the enemy in combat. Since Abbas was the most valued asset Hussain cherished because the enemy are wary of his attack and fearful of his courage, and the women feel safe and secure so long as they saw the standard hoisted, Imam Hussain did not wish to part company with him and said, "0 Brother! You are the bearer of my flag".

"Hussain placated Abbas, with calm:
Amity's balm seeks; hurt Islam
Restrain your wrath, my brother brave,
A battle, to precipitate, we don't crave,
'Tis prudent, now to peer ahead,
Don't let them act in haste - instead.
Intellect, sound, they have none
Antagonism, to them is a thrilling fun
Nothing is worse than want of zeal
Its lack can a nation's fortune seal
But aimless zeal is folly's trap
In wisdom's fort 'tis a mighty gap
Their show of passion is not zeal
This pseudo-zeal only varlets feel.
Peoples sans vision were destroyed
The prudent, e'er, vision employed
Canting spivs they all are,
Despicable insensates can't look far.
We hope our "passive defence" does work,
A "defence offensive" till last we shirk.
My cool appraisal of this mess,
Is a genuine effort to forestall distress.
The stakes are dreadfully high,
Staggering results it will imply.
Erupt will battle - will get worse,
They crave and yearn for the divine curse.

Abbas replied, "I am sick and tired of these hypocrites, and I want to exact my revenge on them". Hussain ordered him. to ask them for water for the children. Abbas approached the enemy, preached and warned them of the wrath of the Almighty but to no avail! He shouted as high as he could, "0 son of Sa'ad! This is Hussain the son of the daughter of the Prophet. You have killed members of his family and companions."

"All what is left are his womenfolk and children who are thirsty. Quench their thirst with water for they may die of it^". He, nevertheless, was pleading with them to let Imam Hussain and what was left of his household to leave Hijaz for the land of the Romans or the Indians. His words found sympathy with some of the crowd so much so that they cried. But ash-Shimr shouted, "0 son of Abu Turab (one of Imam Ali's titles)! Even if the whole of the earth's surface were awash and we were in control, we would have never allowed you access to it, unless you pledge allegiance to Yazid."

Left my bank my honoured guests
Swamped was I by the swarm of pests.
Shorn of the honour; I was robbed
Wept through waves, through swells I sobbed.
Lamented my ripples, my flow did wail,
Inherit I did, thus, a dolorous tale.
Water, my guests were refused, en bloc,
Agonised I was, distraught, with shock.
This torrid zone and simmering land,
None (sans water) could stand
Capture me if not they did
To counter the foe's obnoxious bid
if access to me they didn't attempt
Die of thirst they will, it meant."

 

 

         

Abbas returned to his brother Hussain to advise him how the enemy were adamant not to give them water. In the meantime, he heard the children crying of thirst. He could not take it any more; his Hashimite ardour left him no room for manoeuver nor more forbearance, He took the skin water container with the intention of bringing water. He was surrounded by some 4,000 troops who shot at him with their arrows. He did not fear their multitudes. The standard hoisted over his head, He started attacking them causing them to flee in front of him. His gallantry used to remind them of his father, Imam Ali who used to annihilate brave and formidable foes in the battlefield. Thus, they did not stand their ground in the face of his determined and ferocious attacks. He managed to reach the waterline of the River Euphrates with fortitude.

He took a handful of water to drink whereupon he remembered the thirst of Imam Hussain and those who were with him. He threw the water away choosing not to drink out of empathy with his kinship.

Part 14 - Abbas - the Lion Roars

Abbas, his brother; fearless, grand,
Thundered, with rage, took a bold stand:
Proximity of water, deny you can't
your witting Caliph's obnoxious flaunt
!n sheer buffoonery, arrant nonsense
Convey to him scorn, intense.
Pompous pride I abhor, detest,
Like the prismatic glass 'tis just a jest.
His faith is dimmed by the lure of gold,
And conscience, to rapacity he has sold.
Drained off is his fount of sense,
And creed abandoned to vain aberrance.
Padlocked his brains, and mind is packed,
Deposed his prudence, judgement sacked.
An egregious scamp, pretentious fool,
Egoism's caricature, asininity's toot

The River recaptured (by Abbas)

The river he saw at paces few
(The horizon scanned - had none in view)
With the flag held high, he forward pressed,
The dauntless cham his command stressed.
Advanced; across the terrain he swept,
Enlarged the territorial gain (and kept)
The capture of the rill was underway,
(A feat stupendous - least to say)
The rill capture he did, with ease,
(The "squatters" aberrant "lease" did cease)
The stream, repossessed, he firmly held,
(Thus showed how right at might excelled)
His "post-repossession" earnest stance,
His eminence (further) did enhance.
(The priorities, apt, his balanced move
His sound judgement amply prove)
The rill captured (and the sway restored)
With a firm resolve own drought ignored
Serenely he waded in the water - at will
A leathern container, with water did fill
Leisurely emerged in a triumphant way
His mighty sword kept the foe at bay.
Exult did not at the blessed gain,
Zealously adhered to his purpose - main.
"Water must reach the camp inmates"
(Elevated sense such resolve dictates)
Enshrined in mind was "a camp inmate"
He knew, his return his niece did wait.
Shunned he did even a glimpse of peace,
Unless the water did reach his niece.
His mettle the apostates could not match
The container, from him couldn't snatch.
The fortunate ones who death escaped,
Froze with terror, transfixed - gaped.
Petrified, ventured not impede him,
(Cocksure, their prospects were slim)
As the abject terror played its role,
The dragon of scare swallowed them - whole:"

He filled in the skin container with water, mounted his horse, and aimed towards the camp. Enemy soldiers cut him off, upon which he engaged them; he managed to fend them off and gained a leeway.

Zaid bin ar-Raqqad al-Juhui was laying in wait for him behind a tree. Helped by Hakim bin at-Tufail as-Sanbasi, he hit him on the arm and severed it. He was indifferent about his right arm, forging ahead to deliver the water to Hussain's children and household. Hakim in the meantime was still laying in wait for him behind a tree. When Abbas got passed him, Hakim dealt him a sword blow on his left arm and severed it. Taking advantage of his weakened state, the rest of the troops took heart and swooped down upon him. They rained him with arrows from every direction; one arrow hit the water container and punctured it, spilling its contents; another hit him in the chest. A man hit him with a pole on the head, crushing his skull. Thereupon he fell to the ground calling, "0 Aba Abdillah! Farewell". Hussain rushed to him only to find him aimless, his forehead ruptured, an arrow embedded into the eye, the brain strewn on the shoulders, the colours and water container beside him. Hussain face showed signs of despondency Throwing himself down upon him, sobbing and saying, "Now is the time my backbone broke; I can see no way out, and my enemy is rejoicing at my misfortune".

Stealthily, a furtive foe appeared
The arms of the valiant, brave, severed.
The renegades' treacherous act did work
They this cowardice, did not shirk
The angel's saintly wings were clipped,
The flag, he held high, lurched and dipped.
The standard with his blood was red
Its bearer brave lay cold and dead
Stifled my waves, was shocked, alas!
With grief I froze - it was Abbas."

Despondent, sorrowful, weeping, wiping his tears with hit shin sleeves, Imam Hussain returned to his camp only to see that the enemy soldiers had already invaded it. He appealed to the crowd, "Is there not one from amongst you who can respond to our cry for help? Who can grant us a safe haven?.. Is there not a seeker of right who can lend support to us? Is there not one, who is wary of hell fire, who can protect us?" Sukaina approached and asked him about her uncle.

He told her that he had been killed! Zainab overheard him and screamed, "0 Our Abbas! What a loss!". The women started crying and Hussain joined them saying, "We are at a loss after your demise!".

Part 15 - The Infant Martyr

When Abbas was killed, Imam Hussain searched around only to find out that there was no one who could bail him out; he looked to his family and companions to find them slain like sacrificial lambs; in the meantime he used to hear the incessant crying and wailing of his children and women, whereupon he repeated his plea, "Is there not a protector who can defend the sanctity of the Prophet? Is there not a believer who may fear God of that which is befalling us? Is there not a deliverer who may aspire to God's reward in alleviating our distress?" The crescendo of women and children crying and waiting reached a new peak.

As-Sajjad, Ali son of Hussain got up leaning on a stick and dragging his sword for he was ill and could hardly move. Hussain shouted at Umm Kulthoom, "Do not let him lest the earth should be devoid of the stock of the posterity of Mohammad". She returned him to his bed.

He ordered his family to stop crying and bade them farewell. He was wearing a dark jubba (a long outer garment, open in front, with wide sleeves), a flowered turban with its two ends loosened, covered with the Prophet's garment, and wearing his sword,

He asked for a dilapidated piece of cloth to use it as an underwear, and put on torn pair of trousers so that nobody would wish to strip him off and, particularly, leave his private parts exposed!.

            

Imam Hussain asked for his son to kiss him farewell. Zainab brought him Abdullah son of ar-Rabbab; he put him in his lap kissing and cuddling him murmuring, "Away with those people! for your grandfather, the chosen Apostle, will be their opponent on the Day of Judgement". Clutching him in his arms, he approached the enemy and asked for water for the baby. Harmalah bin Kahil al-Azdi shot him with an arrow and slew him. Hussain scooped the blood into his hands and threw it to the sky. Abu Ja'far al-Baqir was reported as saying, "Not a drop [of Abdullah's blood] descended to the ground". The Awaited Imam (May Allah hasten his reappearance) was also reported as saying, "May peace be with Abdullah, the infant who was slain by an arrow, drenched with blood, and whose blood ascended to the heavens. May Allah curse his killer Harmalah bin Kahil al-Azdi".

"Holding a babe was he in arms,
of water deprived, 'gainst humane norms
Like fading stars, his eyes did show
His wavy hair by the wind did blow.
The babe hovered between life and death,
Breathing he was an erratic breath.
Hussain did gently hold his hand,
This tender touch was a magic wand.
A smile flickered, at the baby's face,
Appeared a sweetness, lovely grace.
An innocent gesture, to quietly tell:
"Worry not father, all is well."
(A died-down candle just flickered
Briefly, a sinking ship anchored.)
True love played its mystic part,
A conscious heart knew a conscious heart
Hussain caressed the babe, with care
With fingers combed his wavy hair.
(A babe subjected to pangs of thirst,
By the despicable, Caliphs, heartless, worst)
His drought was "slaked" by the wild mob,
An archers arrow, did its job.
Appalled was nature, did providence weep,
The babe in his father's arms, did "sleep ".
With his firm, unshaking hand,
The father dug the glowing sand,
An emotions' tempest, though did blow,
No solitary tear, his grief did show.
His visage reflected a desolate grace,
A muffled anguish engulfed his face
The babe he put in the gloomy grave
This charming gift to Islam he gave

Imam Hussain said, "I find solace in the fact that what has befallen me is in the way of Allah, the Exalted. 0 Lord! Let his position with you not be less than the station of the young (weaned) camel of Salih's she-camel. 0 Lord! if you have withheld victory from us, substitute it with that which will be better than victory; exact your revenge on the oppressors, make the afflictions that befell us in this world a treasure for us in the hereafter."

 

Part 16 - Imam Hussain in the Battlefield

After he had buried the baby, he met in duel with many a man who never stood a chance of emerging alive. He then charged the enemy troops who did not stand their ground in the face of his attacks.

Thereupon Omar bin Sa'ad yelled at the crowd, "Mind! He is the son of the exterminator of the Arabs. Set upon him from every direction." They rained him with 4,000 arrows. The soldiers cut him off his camp. He shouted, "0 followers of Abi Sufian! If you arc godless and you do not dread the Day of Judgement be free in his world and recall your ancestry if you c]aim to be Arab".

Shimr exclaimed, "What are you saying, son of Fatimah?" Hussain replied, "I am the one who is fighting you, and the women are not at fault. So long as I am alive, forbid your insolent thugs from harassing my inviolable".

Shimr acceded to his request, whereupon the enemy soldiers targeted him. A fierce fighting raged. Since he was very thirsty, he attacked the flank of the army which was sealing off the River Euphrates. He managed to disperse them and make his way to the river. Once he was in the water, he extended his hand to drink. A caller shouted, "Do you enjoy drinking water whilst the integrity of your family is being violated?" He let the water spill from his hands without drinking, and returned to the tents.

 

 

            

Imam Hussain bade his family farewell for the second time and ordered them to show forbearance saying, "Get ready for affliction, and be reassured that Allah is your protector; He will guard you against the evil of the enemy, turn your mishap into good, chastise your enemy with all sorts of torment, and compensate you for this tragedy with a plethora of bounties and dignity. So do not complain, and do not utter that which may degrade your lofty prestige".

Hussain turned to his daughter Sukaina who was standing aloof, crying and lamenting. He stood by her showing sympathy and solace.

"To lay down life, he forward surged,
Upon the foe, a lion converged.
Bedecked was he by an aureole crown,
Immortal fashioned from entrenched renown.
A conundrum he was indeed,
Signified glory, though heart did bleed
Splendid, dignified, distinguished,
Tormented, distraught, hurt, anguished.
Though with chivalry, to the end, he fought,
The renegades got the prize, sought"
"The job concluded, the camp ransacked,
For final departure, the hoodlums packed.
They called my guests by the 'prisoners' name,
(As prisoners left, as guests who came!)
With 'watery eyes'; and heaving swell,
(Shattered my being) I said, farewell".
A soul searing, sad finale
Woeful 'tis, but a glorious tale.

Part 17 - Surrounded by the enemies of Islam

Omar bin Sa'ad yelled, "Woe unto you! Attack him while he is busy with himself and his family. By the Almighty! Once he is free neither your right nor your left flanks would be more lucky." They swooped on him, raining him with arrows which were so abundant that they lodged in to the tent ropes; some found their way to the women's mantles, startling and causing them to cry and enter the tent; they looked at Hussain in the expectation that he might do something. Imam Hussain attacked the enemy like a roaring lion, No sooner he could engage anyone he left him dead. He received many wounds all over his body mainly as a result of arrows.

               

He returned to his position, repeating the saying, "There is neither power nor strength save in God Almighty^". He asked for water, Shimr answered, "You are not going to taste it until you enter hell fire!" Another one called him, "0 Hussain! can you not see the waters of the River Euphrates flow, glittering like the belly of a snake? You are not going to drink from it till you die of thirst". Imam Hussain invoked God, "0 Lord! Let him die of thirst". It was then reported that the man used to ask for water, once he drank, the water gushed out of his mouth. He continued thus until he perished of thirst.

Abul Hutoof al-Ju^'fai shot Hussain with an arrow which lodged into his forehead, Hussain took it off causing the blood to stream down his face, whereupon he said, "0 Lord! You are witnessing the transgression against me by Your sinful creatures. 0 Lord! Do not let anyone of them get away with it. Kill them all and do not let anyone of them live on the face of the earth. Never forgive them their trespasses."

He shouted, "0 Bunch of evil! Shame on you. What bad guardians of the household of the Prophet you turned out to be. Since there is no man of my band left, you are not going to be deterred from killing anyone after me, for killing me would make it a forgone conclusion. By God! I hope that Allah bestow on me martyrdom, and avenge my death whence you do not expect."

Al-Hosein said, "How is he going to exact revenge on us?" Imam Hussain said, "He will sow enmity amongst you, shed your blood, and pour down punishment upon you, pouring it in abundance".

As he was weakened, he paused to rest. A man hurled him with a stone hitting him on the head causing the blood to stream down his face. He took out a piece of cloth to wipe the blood from his face, whereupon another archer aimed at him with a three-pronged arrow; it lodged into his chest in the area of the heart. He said, "In the name of Allah, by Allah, and following the path of the Apostle of Allah". He then raised his head towards the sky and said, "0 Lord! You know full well that they are killing a man there is not on the face of the earth, a son of the daughter of the Prophet, save him!!".

He pulled out the arrow causing the blood to gush out. He put his band underneath the gaping wound. When it was filled with blood he threw it towards the sky and said, "My only solace is that what has befallen me is in the way of Allah". It was reported that not a single drop of that blood fell down. He filled it again. This time be stained his head, face, and beard with it saying, "I want to meet Allah and my grandfather in this state - splattered with blood".

Since losing blood weakened his body, he sat on the ground hardly lifting his head, whereupon Malik bin an-Nisr approached him, called him names, and hit him with his sword on his head which was covered with a burnoose. The burnoose was drenched with blood. He took of the burnoose, wrapped his turban on the cap and said, "May Allah deprive you of eating with your right hand, and gather you [on the Day of Judgement] with the oppressors".

Hani bin Thubait al-Hadhrami was quoted as saying, "I was one of a group of ten people when Hussain was killed. I was looking to a boy from the household of Hussain, who was wearing a shirt and loin cloth; two rings dangling from his ears, clutching to a shaft; he was distraught turning left and right. A horsemen headed towards him, leaning over the boy and hitting him on the head causing his death". The boy was Mohammed bin Abi Sa'eed bin Aqeel bin Abi Talib. His mother was overwrought by the spectacle of witnessing the killing of her son.

After a short while the enemy troops came back to Hussain who was still in a sitting position for he was overcome by the severity of his wounds. Abdullah bin al-Hassan, an eleven-year-old boy looked towards his uncle only to see him surrounded by the enemy. He rushed towards his uncle after he managed to break free from his aunt, Zainab, When he arrived at the scene near his uncle, Bahr bin Ka'b descended his sword to hit Hussain. The boy yelled at him, "0 son of the bad woman! Are you dealing a blow to my uncle?" He hit the boy who lift his arm to protect his head causing it to be severed. The boy shouted, "0 uncle!" and fell into his uncle's lap. Hussain embraced him and said, "0 nephew! Be patient at what has befallen you and consider it as a blessing for Allah, the Exalted will reunite you with your noble ancestors". He then raised his hands in supplication and said, "0 Lord! If You had granted them enjoyment for a while, cause them to divide among themselves, disperse them into sects following different ways, do not let the rulers be pleased with them for they called on us so that they may be among our partisans, instead they transgressed against and killed us^". Harmalah released an arrow towards the boy, whilst he was in his uncle's lap, and slew him.

Imam Hussain, fatally wounded, was left lying for a considerable time. What prevented them from finishing him off sooner was the fact that every tribe was relying on the other to do the job i.e. each tribe hated to be seen as the one which killed Hussain.

Shimr yelled, "Why are you standing idly by? The man is critically wounded. Attack and finish him off".

Zar'a bin Shariek hit him on the shoulder blade; al-Hosein shot him in the mouth; another hit him on the shoulder, Sinan bin Anas lodged his spear in the area of the collarbone, then in his chest; he also shot him with an arrow in the throat, Saleh bin Wahab stabbed him in the loin.

Hilal bin Nafi' was reported as saying, "I was standing near Hussain as he was on the brink of dying. By God, I never saw a person getting killed with own blood all over his body in a better state than Hussain. His face was exuding with light and awe! I was so overwhelmed by the radiance of his face that I refrained from contemplating killing him! He asked for water; they did not give him any to drink".

The torrent stem, keep him at bay
Hold your own, and win the day.
Hussain observed him, did not move
Beckoning the renegade; to act and prove.
Face to face when Hussain he saw
The foe was overwhelmed, with awe.
Ravished he was by the dazzling scene
Such angelic face had never seen
With celestial sheen his visage bestowed
In propitious lustre glistened, glowed
So intense was the divine hue
His sight could not endure to view.
By the glorious sight he was dazed
But looked on still; gaped and gazed.

Part 18 - Hussain is killed on the Plains of Kerbala

One from amongst the crowd said to him, "You are not going to drink water until you enter hell fire, whereupon you can drink from its boiling water". Imam Hussain replied, "I do not enter hell fire, but enter unto my grandfather, the Apostle of God and stay with him in his own house (in the seat of honour with a most powerful King) and complain to him of that which you have done to me and your transgression against me". All were very furious at his remarks as if Allah did not instil a grain of mercy in their hearts.

 

             

 

When his condition deteriorated, he raised his eyes towards the sky in supplication and said, "0 Lord! You are mighty in Prowess, the Supreme, the Possessor of every greatness and glory, not in need of the creation, having mastery over everything; Your mercy is high, Truthful in your promise, Giver of bounty and favour; You are close to those who invoke You; encompassing all Your creation; You accept repentance from those who repent, capable of exacting Your will, Having full knowledge of what You are after, Thankful when thanked, remembering when remembered. I invoke You as I am in dire need, ask You as I am poor! I seek refuge in You for I am fearful, weep for I am grieved; I rely on Your succour for I am weak; I put my trust in You alone. 0 Lord! You are the Arbiter between our folk and ourselves for they trespassed against us, let us down, betrayed us, and killed us not with-standing our kinship to Your Prophet whom You chose for delivering the Message and made the repository of revelation. Alleviate our predicament and relieve our suffering for You are the Most Merciful".

"Forbearance with what You have destined is our solace, 0 Lord! There is no god but You. You are the Deliverer of the distressed. I have no God save You. Surely, You are the only Refuge for those who are without one."

"There is no other one to worship apart from You. Forbearance with that which you have resolved is our consolation. 0 Lord! You are the Everlasting. 0 Lord! You are the Resurrector of the dead. 0 Lord! You are Watching over every soul and what it did. Adjudge between me and them for You are the best of judges".

Hussain's horse started roaming around Imam Hussain and staining its forehead with his blood, whereupon Ibn Sa'ad yelled saying, "Stop the horse as it is a thoroughbred of the horses of the Apostle of Allah." A company of horsemen surrounded him. He started galloping and kicking with his forelegs killing some men and horses. Ibn Sa'ad ordered the soldiers to leave the horse and to see what it was going to do. When the horse calmed down and felt secure enough, it went back to Hussain's blessed body staining its forehead with his blood, smelling him, and neighing loudly. Imam Abu Ja'far al-Baqir was quoted as saying, "The horse was saying: What an injustice was done to the grandson of the Prophet by his own umma (community)."

His horse, in ecstasy, danced and pranced
by his equestrian, was entranced
A perfect horse, sans any defect
With his head high, and neck erect.
Had tiger's courage, and panther's zeal
His sinews were akin to pure steel
A thoroughbred's, all traits sustained
His sire's blood, in the veins maintained.
By innate courage, he was led
In the thick of battle, had no dread
His prancing steps, and goodly shape
The admiring eyes, with awe, did gape,
His amble faultless, a rhythmic flow,
His steps measured, neither fast nor slow.
His gait, the art of music graced
Was on rhythm, and tempo based.
The aggressor's will, to act, ruptured
He was charmed, dazzled, captured.
A feeble blow, the dastard tired
Hussain parried, with contempt defied
repeated strokes, the renegade rained
Hussain remained placid, calm, restrained
He hurled defiance, and braved it out
Thus paved the way ft)r the dastard's rout.
To keep his ground, stood firm
His superior hold he did confirm.
With lofty demeanour, at a serene pace
Hussain advanced, with chivalrous grace.
Moved ahead, with careless ease
Less to liquidate him, more to tease
The youth, in panic, turned his pack.

The horse, still neighing, then headed towards camp. Once it was there, the women saw the horse stained with blood and its saddle twisted, they came out from their tents spreading their hair! unveiling their faces, beating their cheeks, screaming, seeing their glory vanish, and spontaneously taking to the place where Imam Hussain fell and died, headed by Zainab who was wailing On arriving at the scene, she put her hand under his body raising it to the level of her breast where she left the body to rest. She said, "0 Lord! Accept this sacrifice from US".

 In the meantime Omar bin Sa'ad with a group of soldiers were approaching the scene as Imam Hussain was at the point of death. Zainab shouted at him, "Yes Omar! Abu Abdillah is being killed and you are standing watching him perish?!" He turned his face away from her with his tears streaming down his beard.

 

            

Shesaid, "Woe unto you! Is there not amongst you a Muslim?" Nobody replied! Thereupon Ibn Sa'ad ordered the crowd, "Descend upon him and administer the mercy shots to him". Shimr initiated the attack; he kicked him, sat on his chest, got hold of his blessed beard, dealt 12 sword blows to his body, and finally beheaded him.

Part 19 - Epilogue

 

Eternity will, his name preserve,
A place of honour reserve (conserve)
In radiance, divine, glows his name,
Kindles the universe, the eternal flame.
Devilry tide, vehemently, surged.
To Hussain we owe, our piety do
Adore and love his chivalry too
perpetual, endless, boundless, same,
Glorious, for ever, prevail his fame.
Tempests, storms and gales, did blow,
This taper retained its divine glow,
Howled tornadoes, did hurricanes rush,
This eternal bloom they could not crush,
Forward, forward, on and on,
Kept on the move Hussain's caravan.
Hussain did achieve his basic aim,
(an eternal triumph, he could claim)
For the faith's (tomorrow), his (today) he gave,
Laid down his life, Islam did save.
With pride and love, his name we quote
Who, with his own blood, history wrote.
His deeds will (neglect) never meet.
Oblivion, his name will not greet.
This tale of endurance, hardihood
has the test of time well stood.

(A)

Aleihi-Salaam (or Aleiha-Salaam) - Peace upon him (or her)

 

AH

After Hijra: the event of the Prophet's (S) migration from Makkah to Madina is known as Hijra and marks the beginning of the Islamic Calendar.

 

Allah

The One Creator is known in Arabic and in Islam as Allah. He is also known in other monotheistic religions as the Lord, God and Jehovah.

 

Ali ibn Abu Talib (A)

Ali (A) was the cousin of the Holy Prophet (S), the husband of his daughter Fatema (A), and the father of Hassan and Husein (referred to by the Prophet as "Masters of the Youths of Heaven"). The Prophet said of Ali, "Ali is to me what Haroon (Aaron) was to Musa (Moses)"

Yazid

Yazid was son of Muawiya and grandson of Abu Sufyan. He was an open enemy of Islam and ordered the death of Husein (A), the grandson of the Prophet (S), and the massacre at Kerbala. The events at Kerbala stunned the muslim population at the time and led to the overthrow of Yazid.

 

(S)

 

Swall-Allahu aleihi wa alihi Wa Sallam: May Allah bless him and his family and Peace

 

 

 

Muawiya

Muawiya was the son of Abu Sufyan (a steadfast enemy of the Prophet). He commenced civil war against the Caliphate of Ali ibn Abu Talib (A) and seized power after the death of Ali (A) proclaiming himself Caliph.

Muhammad

Muhammad (S) was the last prophet in a line of many prophets of Islam. He is commonly referred to by muslims as simply the Prophet and in the Holy Quran he is called the Seal of the Prophets. Other prophets mentioned in the Quran are Adam, Nuh (Noah), Musa (Moses), Dawood (David), Suleiman (Solomon), Isa (Jesus) - there are many more.

 

Muharram

First month of the Islamic Calendar

 

Radix: http://www.ashura.com

Tags : taleof - hussain - martyrdom

|+| Comments (0)

Written By سید فرید On 27 آذر 1388 Time 18:39

آیا امام حسین ع قصد جنگ داشت ؟

ادامه مطلب
Tags : آیا - امام - حسین - قصد - جنگ - داشت

سلام

علما شیعه میگن شیعه دو بال داره

یکی غدیر                      یکی عاشورا

بال عاشورا را در دست گرفته و پرواز کردیم

ولی از بال غدیر غافل ماندیم

 

بیایید بال غدیر را هم بگیریم و با هر دوبال پرواز کنیم

پروازی به اوج آسمانها

یاعلی

عید ولایت 

          عید امامت

                      عید تکمیل شدن دین اسلام

بر تمامی مسلمانان جهان

به ویژه شیعیان حضرت علی (ع)

 

مبارک     مبارک      مبارک

 

Tags : عید - غدیر - مبارک

عید غدیر خم ، عید ولایت و امامت مبارک

روز عید غدیرخم از شریف ترین اعیاد امت من است.

پیامبر اکرم(ص)

رسول خدا(ص) فرمود: روز غدیر خم برترین عیدهاى امت من است و آن روزى است كه خداوند بزرگ دستور داد; آن روز برادرم على بن ابى طالب را به عنوان پرچمدار (و فرمانده) امتم منصوب كنم، تا بعد از من مردم توسط او دایت‏شوند، و آن روزى است كه خداوند در آن روز دین را تكمیل و نعمت را بر امت من تمام كرد و اسلام را به عنوان دین براى آنان پسندید.

رسول خدا(ص) فرمود: كسى كه مى‏خواهد زندگى و مرگش همانند من باشد و در بهشت جاودانه‏اى كه پروردگارم به من وعده كرده، ساكن شود، ولایت على بن ابى طالب(ع) را انتخاب كند، زیرا او هرگز شما را از راه هدایت بیرون نبرده، به گمراهى نمى‏كشاند

Tags : روز - عید - غدیرخم - روز عید غدیرخم

 

 

شهادت امام باقر تسلیت باد

 

نام : محمد.

كنيه : ابو جعفر و ابوجعفر اول .

القاب : باقر, شاكر, هادى , امين , شبيه -به خاطر شباهت ايشان به پيامبراكرم (ص )-.

مـشهورترين لقب آن حضرت , باقر است . پيامبر اكرم (ص ) به واسطه جابربن عبداللّه انصارى , آن حضرت را به اين لقب, ملقب كرد و به ايشان سلام رساند.

منصب : معصوم هفتم و امام پنجم شيعيان .

تاريخ ولادت : اول رجب سال 57 هجرى .

برخى از مورخان , ولادت ايشان را در سوم صفر سال 57 هجرى دانسته اند.

محل تولد: مدينه مشرفه , در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى ).

نسب پدرى : امام زين العابدين , على بن حسين بن على بن ابى طالب (ع ).

نام مادر: فاطمه , دختر امام حسن مجتبى (ع ) كه مكنى به ام عبداللّه بود.

ايـن بـانـوى ارجـمـند, از زنان بزرگ عصر خويش بود كه امام صادق (ع ) درباره شان و منزلت او, فـرمـود: جـده ام , فـاطمه بنت حسن , صديقه بود و در آل امام حسن (ع ) زنى به درجه و مرتبه او نرسيد.

چـون نـسـب امـام مـحـمـد بـاقر(ع ), هم از پدر و هم از مادر, به امام اميرالمؤمنين (ع )و فاطمه زهرا(س ) مى رسد, به ايشان علوى بين علويين و فاطمى بين فاطميين گفته مى شود.

مـدت امـامـت : از زمـان شهادت پدرش , امام زين العابدين (ع ) در سال 95 تا سال114 هجرى , به مدت 20 سال .

تاريخ و سبب شهادت : هفتم ذى حجه سال 114 هجرى , در سن 57 سالگى (و به قولى ربيع الاول يا ربيع الاخر سال 114 هجرى ) به وسيله زهرى كه ابراهيم بن وليد عبدالملك , در ايام خلافت هشام بن عبدالملك , به آن حضرت خورانيد.

محل دفن : قبرستان بقيع , در مدينه مشرفه , در جوار قبر پدرش , امام زين العابدين (ع ) و عمويش , امام حسن مجتبى (ع ) و فرزندش , امام صادق (ع ).

همسران :1. ام فروه بنت قاسم . 2. ام حكيم و چند ام ولد.

فرزندان :1. امام جعفر صادق (ع ). 2. عبداللّه . 3. ابراهيم . 4. عبيداللّه . 5. على .6. زينب . 7. ام سلمه .

 

اصحاب :

تعداد اصحاب , ياران و راويان آن حضرت , بيش از آن است كه بتوان نام همه آنان را در اين جا آورد, به ناچار نام برخى از بزرگان آنان را ذكر مى كنيم :

1. زرارة بن اعين .

2. معروف بن خربوذمكى .

3. ابو بصير اسدى .

4. فضيل بن يسار.

5. محمدبن مسلم .

6. يزيد بن معاويه عجلى .

ايـن شـش نـفـر, در علم رجال , به اصحاب اجماع اولى شهرت يافته اند كه فقها وحديث شناسان شيعه , اتفاق نظر و اجماع دارند بر صحت نقل روايت آنان از امام معصوم (ع ).

7. حمران بن اعين .

8. بكير بن اعين .

9. عبدالملك بن اعين .

10. عبدالرحمن بن اعين .

11. محمد بن اسماعيل بن بزيع .

12. عبداللّه بن ميمون .

13. محمد بن مروان .

14. اسماعيل بن فضل هاشمى .

15. ابو هارون مكفوف .

16. ظريف بن ناصح .

17. سعيد بن ظريف .

18. اسماعيل بن جابر خثعمى .

19. عقبة بن بشير اسدى .

20. كميت بن زيد اسدى .

21. جابر بن يزيد جعفى .

زمامداران معاصر

 1. معاوية بن ابى سفيان (35- 60ق .).

2. يزيد بن معاويه (60- 64ق .).

3. معاوية بن يزيد (64- 64ق .).

4. عبداللّه بن زبير (64- 73ق .).

5. مروان بن حكم (64- 65ق .).

6. عبدالملك بن مروان (65- 86ق .).

7. وليد بن عبدالملك (86- 96ق .).

8. سليمان بن عبدالملك (96-99ق .).

9. عمربن عبدالعزيز (99- 101ق .).

10. يزيد بن عبد الملك (101- 105ق .).

11. هشام بن عبدالملك (105- 125ق .).

از مـيان خلفاى مذكور, تنها عبداللّه بن زبير, كه به مدت ده سال بر حجاز و عراق حكومت كرد, از غير بنى اميه بود و بقيه , همگى از سلسله بنى اميه و از دو تيره فرزندان ابوسفيان و فرزندان حكم بـن عـاص بـودند و تمامى آنان جز معاوية بن يزيد(معروف به معاويه ثانى ) و عمربن عبدالعزيز در اذيت و آزار اهل بيت پيامبراكرم (ص ) و امامان شيعه اتفاق داشتند.

رويدادهاى مهم 1. حـضـور امـام مـحـمد باقر (ع ) در واقعه كربلا, در سن چهار سالگى , به همراه پدرش , امام زين العابدين (ع ) در محرم سال 61 هجرى .

2. شهادت امام زين العابدين (ع ), پدر ارجمند امام محمد باقر (ع ), در سال 95هجرى .

3. مباحثات و احتجاجات امام محمد باقر (ع ) با بزرگان مذاهب و اديان , درباره اثبات حقانيت اهل بيت (ع ).

4. ضـرب سـكه اسلامى , براى پول رايج خلافت اسلامى , و اسقاط سكه رومى توسط عبدالملك بن مروان , در سال 76 هجرى , با مشورت و يارى امام محمدباقر(ع ).(1) 5. احضار امام محمد باقر (ع ) و فرزندش , امام جعفر صادق (ع ) به شام از سوى هشام بن عبدالملك .

6. تـاسـيس پايه هاى اصلى حوزه علوم اهل بيت (ع ) در مدينه , و تربيت شاگردان مبرز توسط امام محمد باقر(ع ).

7. مـسـمـومـيت و شهادت امام محمد باقر (ع ), درسال 114 هجرى , به دست ابراهيم بن وليد بن عبدالملك , والى مدينه , به دستور خليفه وقت , هشام بن عبدالملك .

8. به خاك سپارى بدن مطهر امام محمد باقر (ع ) در قبرستان بقيع , در مدينه , دركنار قبر پدرش , امـام زيـن الـعـابـديـن (ع ) و عمويش , امام حسن مجتبى (ع ), توسطامام جعفر صادق (ع ) و ساير بازماندگان .

داستان ها 1. موعظه امام محمد باقر (ع ) به صوفى عصرش محمد بن منكدر, يكى از متصوفان مشهور عصر خويش بود كه در عبادت ظاهرى و انجام فرايض و مـسـتحبات اسلامى سعى بليغى داشت , به طورى كه از همه كارها دست برداشته , تنها به عبادت مى پرداخت .

او اوقـات شـب را مـيان خود, مادر و خواهر خويش تقسيم كرده بود تا هر كدام ازآنان ثلث شب را بيدار بوده و به نماز و تهجد بپردازند. چون خواهرش درگذشت ,شب را با مادرش تقسيم كرد كه هر كدام نيمى از آن را مشغول عبادت باشند و چون مادرش وفات يافت , وى تمام شب را بيدار بود و به راز و نياز مى پرداخت .

مـحـمـد بن منكدر روزى در جمع مريدانش گفت : من گمان نداشتم كه على بن حسين (زين الـعـابـدين ) خلفى چون خود به يادگار گذاشته باشد تا اين كه روزى فرزندش محمد باقر (ع ) را ديـدم و خـواسـتـم وى را پندى دهم , اما او به من پندى داد ودرسى آموخت . مريدانش پرسيدند: مـحـمـد باقر (ع ) به چه چيز تو را پند داد؟

وى جريان ملاقات خويش با امام محمد باقر (ع ) را اين گونه بيان كرد: در يـكـى از روزهاى بسيار گرم , براى انجام كارى به بيرون مدينه مى رفتم , در بين راه محمد بن على (ع ) را ديدم كه فربه و تناور بود و بر دو غلام خويش تكيه كرده ,مى آمد. با خود گفتم بزرگى از بـزرگـان قـريـش براى طلب دنيا در چنين حالتى بيرون آمده است , هم اكنون وى را موعظه خواهم كرد. هـمـيـن كه به او رسيدم , سلام كردم . محمد بن على (ع ) نفس زنان و عرق ريزان جواب سلام مرا داد.

پي نوشت:

1- سيرة الائمة الاثنى عشر, ج2 , ص 221. لازم بـه ذكـر اسـت گـرچـه سـال ضـرب سكه اسلامى , معاصر با دوران امامت حضرت امام زين الـعـابدين (ع )بوده است , اما در ايام , امام محمد باقر(ع ) نيز همچون پدر گرامى اش ملجا علمى و ديـنـى امت بود. به همين دليل , كمك رسانى به خليفه وقت و تشويق او در يك امر مهم اسلامى و سـياسى و اقتصادى , توسط آن حضرت , استبعادى ندارد و يا ممكن است عمل امام محمد باقر (ع ) به اشاره پدر گرامى وى امام زين العابدين (ع ) انجام يافته باشد.

Tags : زندگانی - امام - باقر - علیه - السلام - نگاه

مناسبتهاي ماه ذي الحجة

 

Tags : مناسبتهای - ماه - الحجة

ماه ذيحجه، آخرين ماه از سال هجري قمري است که متبرک است به فريضه الهي حج و وقايع و افتخاراتي که در اين ماه مبارک نصيب امام اول مسلمين حضرت علي(ع) گرديده است.
 

از جمله افتخاراتي که نصيب امام(ع) گرديد، ابلاغ سوره برائة به مشرکين مکه در اولين روز از ماه ذيحجه مي‌باشد.
 

افتخار ديگر، عقد آن حضرت با دختر پيغمبر اکرم(ص) است که به روايتي در روز اول و به روايتي ديگر در روز ششم اين ماه به وقوع پيوسته است.

ديگري، بستن در خانه‌هاي صحابه است که به به خانه خدا و مسجد شريف باز مي‌شد‌؛ غير از خانه علي(ع) که اين اتفاق نيز در روز عرفه يعني نهم اين ماه بزرگ به وقوع پيوست.

نکته ديگر زفاف علي ابن ابيطالب(ع) با فاطمه زهرا(س) در شب نوزدهم اين ماه اتفاق افتاده است.

يکي از اتفاقات مهم نيز خوابيدن حضرت علي(ع) در بستر رسول خدا(ص) است که در شب بيست وچهارم اين ماه اتفاق افتاد وبه «ليلة المبيت» معروف است و هجرت پيامبر اسلام به مدينه ـ که مبدأ تاريخ مسلمين و سرآغاز عظمت اسلام است ـ از همان شب شروع شد.

در عظمت آن شب پيغمبر اکرم(ص) فرمود: هر نفسي که علي(ع) در آن شب مي‌کشد از عبادت جهانيان برتر بود، زيرا با اين عمل، حضرت علي(ع) حاضر شد جان خود را فداي حضرت محمد(ص) نمايد.

يکي ديگر از افتخارات آن حضرت در اين ماه، نزول سوره «هل اتي» در شأن وي و خاندان شريفش بود که در بيست وپنجم اين ماه واقع شد و باعث آن ايثار و فداکاري بزرگي بود که آن حضرت و خانواده بزرگوارش در ظرف سه روز که روزه نذري داشتند، در موقع افطار، غذاي خود را در راه خدا به مسکين، يتيم و اسير دادند و خود با آب، روزه گشوده و با گرسنگي سر کردند. از ديگر افتخارات آن حضرت در اين ماه، خاتم‌بخشي وي مي‌باشد که آيه شريفه «‌انما وليکم الله و رسوله واللذين آمنوا اللذين يقيمون الصلوة و يؤتون الزکوة و هم راکعون» که دليل بر اثبات امامت و ولايت آن حضرت مي‌باشد نيز درباره وي نازل گرديد.

مهمترين افتخاري که نصيب حضرت علي(ع) در اين ماه گرديد، رسيدن به مقام و جايگاه امامت بود که در واقعه «غدير خم» رخ داد و پيامبر اسلام در برابر چندين هزار مسلمان، دستان حضرت علي(ع) را بالا برد و فرمود: «من کنت مولاه فهذا علي مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله».

يعني « هر کس که من مولاي او هستم، علي نيز مولاي اوست. خدايا دوست بدار هر که علي را دوست دارد و دشمن بدار هر که علي را دشمن دارد و ياري ده هر که علي را ياري دهد و منکوب کن هر که ترک ياري علي نمايد».

از افتخارات ديگري که در بيست و چهارم اين ماه نصيب حضرت علي(ع) گرديده ؛ موضوع مباهله و نزول آيه شريفه «انفسنا» مي‌باشد و خلاصه آن اين است که پس از مباحثه طولاني پيامبر اسلام(ص) با نصاري، وقتي نتيجه‌اي حاصل نشد و نصاري اصرار ورزيد؛ آيه «انفسنا» به شرح ذيل نازل گرديد:

«فمن حاجک من بعد جائک من العلم فقل تعالوا ندع ابنائنا و ابنائکم و نسائنا و نسائکم و انفسنا و انفسکم ثم نبتهل فنجعل لعنة الله علي الکاذبين»؛ يعني «اي پيامبر، هر کس پس از علم تو بر حقانيت خويش از اين پس با تو محاجه و مکابره کند، بگو بيائيد شما و فرزندان و زنان و کساني که بــــه منزله جان خــــود آنها را دانسته و گرامي مي‌شماريم حاضر کنيم و در حق يکديگر نفرين نمائيم تا هر يک از ما وشما باطل است نابود گردد».

در اين آيه منظور از «ابنائنا» حسنين(ع) و منظور از «نسائنا» حضرت فاطمه زهرا(س) است و منظور از « انفسنا» حضرت علي(ع) مي‌باشد که خداوند متعال او را به منزله نفس شريف و جان گرامي پيامبر اکرم(ص) اعلام نموده است.

چرا که به روايات متعدد پيامبر اکرم (ص) به جز حضرت علي(ع)، حضرت فاطمه(س)، حضرت امام حسن(ع) وحضرت امام حسين(ع) کسي را با خود به مباهله نبرده است.

و از اين‌که نصاري حاضر به مباهله با پيامبر اکرم(ص) نشد و تسليم گرديد‌؛ مبين نبوت پيامبر و امامت علي(ع) و حسنين است که از شخصيت والايي برخوردار بوده‌اند که جذبه آنها نيز دشمنان اسلام را ناکام وبه عقب مي‌راند.

پيام اين واقعه اين است‌: وقتي پس از پيامبر اکرم(ص) شخصي مانند حضرت علي(ع) که به منزله نفس شريف و جان گرامي آن حضرت در بين امت باشد‌؛ از هر کس شايسته‌تر به مقام امامت در بين امت خواهد بود.

آري اينها تمام افتخاراتي است که در ماه ذيحجه نصيب مولاي متقيان علي(ع) گرديد وجمع شدن اين همه اتفاق در يک ماه خاص وبراي يک شخص از عجايبي است که رموز الهي پاسخگوي آن مي‌باشد.

Tags : ذیحجة - ماه - شگفتی‌ها

خدایا مرا ببخش از این که...

ــ از اینکه ،امامم را نشناخته و محبت واقعی او را در دل نداشتم!

ــ از اینکه،سخنانی را گفتم که عمل نکردم!

ــ از اینکه،کسی خواست مرا هدایت کند،نپذیرفتم!

ــ از اینکه، شنیدن حرف حق برایم مشکل بود!

ــ از اینکه، چشمم گاه و بی گاه به ناپاکی آلوده شد!

ــ از اینکه، کار واجب را به خاطر مستحب رها کردم!

ــ از اینکه، در کار برای تو، مصلحت خود یا رضایت دیگران را قرار دادم! 

           الهی العفو العفو العفو

ــازاینکه، نماز را بدون حضور قلب خواندم! 

ــ از اینکه، فریفته مقام وشیفته مال دنیا شدم!

ــ از اینکه، حق واقعی والدینم را ادا نکردم!

ــ از اینکه، غیبت کسی را کردم وعذرخواهی ننمودم!

ــ از اینکه، با مردم با قیافه ترش و عبوس برخورد کردم!

ــ از اینکه، همواره خشمم بر جلوگیری از خشم، غلبه داشت!

ــ از اینکه، بر کوچکتر از خود بزرگ سالاری کردم!

ــ از اینکه، دعا در حق دیگران را فراموش کردم!

                الهی العفو العفو العفو

Tags : خدایا - مرا - ببخش

 

ویژه نامه شهادت امام جواد علیه السلام

(1)ابن قیاما نامه ای کنایه آمیز به امام رضا(ع) نوشته بود. گفته بود: تو چه امامی هستی که فرزند نداری؟
حضرت با ناراحتی جواب داده بود: « تو از کجا می دانی که من فرزندی نخواهم داشت. به خدا شب و روز نمی گذرد جز این که خداوند به من پسری عنایت خواهد کرد که به سبب او میان حق و باطل را جدایی می دهد»1

(2)
وقتی امام جواد(ع) به دنیا آمد، امام رضا(ع) فرمود: «حق تعالی فرزندی به من عطا کرد که هم چون موسی بن عمران دریاها را می شکافد و مثل عیسی بن مریم خداوند مادرش را مقدس گردانیده و او طاهر و مطهر آفریده شده» آن وقت مرثیه فرزندش را خواند و گفت: «این کودک به جور و ستم کشته خواهد شد و اهل آسمان ها برایش گریه خواهند کرد، خدای متعال بر دشمن و قاتل او غضب خواهد کرد؛ آنها بعد از قتل او بهره ای از زندگی نخواهند برد و به زودی به عذاب الهی واصل خواهند شد.»
آن شب که امام جواد(ع) به دنیا آمد، امام رضا(ع) تا صبح در گهواره با او سخن می گفت...
مشهور است که رنگ صورت آن حضرت گندم گون بود. قد بلندی داشت و نقش روی انگشترش «نعم القادرالله» بود.2

(3)
ابویحیی صنعانی می گوید: در مکه به محضر امام رضا(ع) شرفیاب شدم. دیدم حضرت موز پوست می کنند و در دهان فرزندشان ابوجعفر(امام جواد(ع) می گذارند. عرض کردم: این همان مولود پرخیر و برکت است؟
فرمود: آری. این مولودی است که در اسلام، مانند او و برای شیعیان ما، بابرکت تر از او زاده نشده است.3

(4)
مردی پیش امام رضا(ع) آمد و گفت: زبان پسرم سنگینی دارد. فردا او را پیش شما می فرستم تا دستی بکشید و برایش دعا کنید. هرچه باشد او غلام شماست. امام(ع) فرمود: او غلام ابی جعفر(امام جواد) است. فردا او را پیش ابی جعفر بفرست.4

(5)
محمدبن حسن بن عمار می گوید: یک روز در مدینه خدمت علی بن جعفر عموی گرامی امام رضا(ع) نشسته بودم. در همین هنگام امام جواد(ع) هم وارد شد. دیدم که علی بن جعفر با سرعت از جا بلند شد و بدون کفش و عبا به استقبال امام جواد(ع) رفت و دستش را بوسید و به او احترام زیادی گذاشت.
امام جواد(ع) به او فرمود: «ای عمو! خدا رحمتت کند؛ بنشین» علی بن جعفر گفت: آقای من! چطور بنشینم و شما ایستاده باشی؟
وقتی علی بن جعفر به جای خود برگشت، اصحابش او را سرزنش کردند و گفتند: شما عموی پدر او هستید و با او این طور رفتار می کنید؟
علی بن جعفر دست به محاسن سفیدش گرفت و گفت: «ساکت باشید؛ اگر خدای عزوجل این ریش سفید را سزاوار امامت ندانست اما این کودک را سزاوار دانست و چنین مقامی به او عطا کرد، چرا من فضیلت او را انکار کنم؟ پناه بر خدا از سخن شما. من بنده او هستم...5

(6)
امام رضا(ع) که به شهادت رسید، امام جواد(ع) بر منبر رسول الله(ص) رفت و فرمود: «من محمدبن علی الجواد هستم. من نسب های همه مردم را می دانم، چه مردمی که به دنیا آمده اند و چه مردمی که به دنیا نیامده اند. ما این علم را قبل از این که عالم هستی خلق شود، داشته ایم و بعد از فنای عالم هستی نیز این علم را داریم. اگر نبود تظاهر اهل باطل، حکومت اهل گمراهی و شک مردم عوام؛ چیزهایی می گفتم که همه از اولین و آخرین را به تعجب وامی داشت.» آن وقت دست شریفشان را بر دهان مبارکشان گذاشتند و خطاب به خودشان فرمودند: «ساکت باش محمد! همان طور که پدران تو پیش از تو سکوت کردند...»6

(7)
چون امام جواد(ع) به بغداد تشریف آوردند، قبل از این که مأمون را ملاقات کنند، روزی آن ملعون به قصد شکار از کاخ خود خارج شد؛ در اثنای راه، به جمعی از کودکان رسید که مشغول بازی بودند. امام جواد(ع) نیز همراه آنها مشغول بازی بود. وقتی بچه ها کوکبه مأمون را دیدند، پا به فرار گذاشتند. امام جواد(ع) از جای خود حرکت نفرمود و بی آنکه وقار و آرامشش را از دست بدهد، در جای خود ایستاده بود؛ تا این که مأمون نزدیک ایشان رسید. از جلالت و متانت آن حضرت تعجب کرد. مرکب را نگه داشت و گفت: تو چرا مثل بچه های دیگر از سر راه من کنار نرفتی؟
حضرت فرمود: «ای خلیفه! راه تنگ نبود که لازم باشد آن را برای تو باز کنم. خلافی هم مرتکب نشده بودم که بخواهم از تو فرار کنم و فکر نمی کنم تو کسی را بدون جرم، عقوبت کنی!»
تعجب مأمون بیشتر شد. گفت: اسم تو چیست؟ حضرت فرمود: محمد. گفت: پدرت کیست؟ فرمود: علی بن موسی. مأمون تعجبش برطرف شد و یاد به قتل رساندن امام رضا(ع) افتاد و از آنجا دور شد. وقتی به صحرا رسید، پرنده ای در آسمان نظرش را جلب کرد، بازی را به هوا فرستاد تا او را شکار کند. بعد از مدتی که باز برگشت، در منقارش یک ماهی ریز بود که هنوز جان در بدن داشت! مأمون متعجب شد که چگونه می شود از آسمان ماهی زنده آورد؛ آن ماهی را در دست گرفت و برگشت. رسید به همان جا که بچه ها بازی می کردند، بچه ها دوباره گریختند و امام جواد(ع) دوباره در جای خود ایستاد.
مأمون گفت: ای محمد! اگر گفتی در دست من چیست؟ حضرت فرمود: «حق تعالی چندین دریا خلق کرده که ابرها از آنها به هوا بلند می شوند و ماهی های خیلی ریز همراه ابرها به بالا می روند و بازهای شکاری پادشاهان، آنها را شکار می کنند و پادشاهان آنها را در دست خود پنهان می کنند تا به وسیله آن برگزیدگان از سلاله نبوت را امتحان کنند..»7

(8)
حسین مکاری می گوید: وارد بغداد شدم و دیدم امام جواد(ع) در نهایت عزت زندگی می کند. با خود گفتم: با این زندگی خوب و غذاهای لذیذ، دیگر امام جواد(ع) به مدینه برنخواهد گشت. تا این خیال از ذهنم گذشت، حضرت سرش را بلند کرد، دیدم که رنگ صورتش زرد شد. فرمود: «ای حسین! نان با نمک نیم کوب در حرم رسول خدا(ص) برای من بهتر از این وضعی است که مشاهده می کنی.»8

(9)
ابوهاشم جعفری می گوید: در مسجد مسیب به امامت امام جواد(ع) نماز خواندیم. در آن مسجد درخت سدری بود که خشک و بی برگ بود. حضرت آب طلبید و زیر درخت وضو گرفت. آن درخت در همان سال زنده شد و برگ و میوه داد.9

(10)
عبدالله ابن زرین می گوید: من در شهر مدینه زندگی می کردم. امام جواد(ع) هر روز کارشان بود که هنگام ظهر به مسجد می آمد؛ به سمت قبر رسول خدا(ص) می رفت. به آن حضرت سلام می داد. آن وقت به سمت خانه فاطمه(س) می رفت. نعلینش را در می آورد و به نماز می ایستاد...10

(11)
علی بن خالد می گوید: من در سامرا بودم. باخبر شدم مردی را زندانی کرده اندکه ادعای نبوت داشته. پشت در زندان رفتم. با مأمورین طرح دوستی ریختم تا بالاخره توانستم پیش آن مرد بروم. دیدم که مرد فهمیده ای است. از او پرسیدم داستان تو چیست؟ گفت: من اهل شام هستم. یک روز در موضع رأس الحسین عبادت می کردم که شخصی پیش من آمد و گفت: با من بیا. با او همراه شدم که ناگهان خود را در مسجد کوفه دیدم. به من گفت: این مسجد را می شناسی؟ گفتم: مسجد کوفه است. با هم نماز خواندیم. همراه او بودم که خود را در مسجدالنبی دیدم. او به پیامبر(ص) سلام داد. من هم سلام دادم. با هم نماز خواندیم. همراه او شدم و دیدم که در مکه هستم. همراه او مناسک حج را انجام می دادم که ناگهان خود را در همان جای اول خود در شام دیدم. این حادثه در سال بعد هم برای من اتفاق افتاد. اما این بار وقتی از مناسک حج فارغ شدیم و مرا به شام برگرداند و خواست جدا شود او را قسم دادم و گفتم به حق آن کسی که تو را بر این کارها توانا کرده، بگو که هستی؟ فرمود: من محمدبن علی بن موسی هستم. این خبر همه جا پیچید تا به گوش وزیر معتصم رسید. او مرا دستگیر کرده و با زنجیر به بغداد فرستاد. نامه ای برای وزیر نوشتم و گزارش کار خود را برایش شرح دادم. اما او جواب داد به همان کسی که تو را یک شبه از شام به کوفه و از کوفه به مدینه و از مدینه به مکه برد و از مکه به شام برگرداند، بگو که تو را از زندان نجات دهد. علی بن خالد می گوید: داستان او مرا اندوهگین کرد. دلم به حالش سوخت، دلداری اش دادم و رفتم. صبح زود دوباره به سمت زندان آمدم. دیدم سرپاسبان و زندانبان و عده ای از مردم جمع شده اند. پرسیدم چه خبر است؟ گفتند: مردی که ادعای نبوت کرده بود دیشب در زندان گم شده. معلوم نیست به زمین فرو رفته یا پرنده ای او را با خود برده است.11

(12)
محمدبن سنان می گوید: خدمت امام هادی(ع) رسیدم. به من فرمود: «محمد! برای آل فرج، اتفاقی افتاده؟» گفتم: آری عمربن فرج (والی مدینه) وفات کرد. حضرت فرمود: «الحمدلله».
شمردم تا بیست و چهار بار حضرت خدا را شکر کرد. عرض کردم: مولای من! اگر می دانستم این قدر خوشحال می شوید پابرهنه و دوان دوان خدمتتان می رسیدم. حضرت فرمود: «ای محمد! مگر نمی دانی او که خدایش لعنت کند، به پدرم چه گفته؟» عرض کردم: نه. فرمود: «پدرم درباره موضوعی با او سخن گفت. او در جواب گفت: فکر کنم تو مست باشی. پدرم فرمود خدایا! اگر تو می دانی که من امروز را به خاطر رضای تو روزه بوده ام، مزه غارت شدن و خواری و اسارت را به او بچشان. به خدا سوگند پس از چند روز، پول ها و دارایی هایش غارت شد. سپس او را به اسیری گرفتند و اکنون هم که مرده است، خدا رحمتش نکند. خدا از او انتقام گرفت و همیشه انتقام دوستانش را از دشمنایش می گیرد.»12

Tags : دوازده - قطره - دریای - فضایل - جوادالائمّه - علیهم - السلام

آلبرت انیشتین شیعه بود؟           

به گواه حضرات آیات عظام ، شیخ لطف الله صافی گلپایگانی و شیخ علی صافی گلپایگانی که از شاگردان مرحوم آیت الله العظمی بروجردی بودند ؛ فیزیکدان و ریاضی دان بزرگ جهان، آلبرت انیشتین به دست آیت الله العظمی بروجردی به آئین تشیع گرویده و بنا بر دستور معظم له از بیان این مطلب تا اواخر عمر خود به دلیل حفظ جانش ، خودداری کرده است.


در گوشه ای از این نامه به آیت الله بروجردی که توسط آلبرت انیشتین نوشته شده است آمده است :

Herzliche Gru``&e von Einstein ( سرآغاز نامه )
با صمیمانه ­ترین سلام­ها از اینشتین محضر شریف پیشوای جهان اسلام جناب سید حسین بروجردی. پس از 40 مکاتبه که با جنابعالی بعمل آوردم اکنون دین مبین اسلام و آئین تشیع 12 امامی 1 را پذرفته­ ام / که اگر همه دنیا بخواهند من را از این اعتقاد پاکیزه پشیمان سازند هرگز نخواهند توانست حتی من را اندکی دچار تردید سازند! اکنون که مرض پیری مرا از کار انداخته و سست کرده است ماه مرتس ( مارس) 2از سال 1954 3 است که من مقیم آمریکا و دور از وطن هستم.

متن زیر را بصورت کامل مطالعه بفرمایید. حقیقت امر برایتان روشن خواهد شد علاوه بر اینکه دو مرجع بزرگوار نیز بر این امر گواه بوده اند . آلبرت اینشتین در رساله­ ی پایانی عمر خود با عنوان : دی ارکلرونگ"، یعنی : بیانیه" ، که در سال 1954 ( =1333ش ) آن را در آمریکا و به آلمانی نوشته است اسلام را بر تمامی ادیان جهان ترجیح می­ دهد و آن را کامل­ ترین و معقول­ ترین دین می­داند. این رساله در حقیقت همان نامه نگاری محرمانه­ ی اینشتین با آیت ­الله العظمی بروجردی (فوت 1340 ش = 1961 م) است که توسط مترجمین برگزیده ­ی شاه ایران و به صورت محرمانه صورت پذیرفته است.

اینشتین در این رساله "نظریه نسبیت" خود را با آیاتی از قرآن کریم و احادیثی از نهج­ البلاغه و بیش از همه بحارالانوار علامه­ ی مجلسی (که از عربی به انگلیسی و ... توسط حمیدرضا پهلوی (فوت 1371 ش) و ... ترجمه و تحت نظر آیت الله بروجردی شرح می­ شده تطبیق داده و نوشته که هیچ جا در هیچ مذهبی چنین احادیث پر مغزی یافت نمی­ شود و تنها این مذهب شیعه است که احادیث پیشوایان آن نظریه پیچیده "نسبیت" را ارائه داده ولی اکثر دانشمندان نفهمیده­اند. از آن جمله حدیثی است که علامه مجلسی در مورد معراج جسمانی رسول اکرم (ص) نقل می­کند که : هنگام برخاستن از زمین دامن یا پای مبارک پیامبر به ظرف آبی می­خورد و آن ظرف واژگون می­شود. اما بعد از این که پیامبر اکرم (ص) از معراج جسمانی باز می­گردند مشاهده می­کنند که پس از گذشت این همه زمان هنوز آب آن ظرف در حال ریختن روی زمین است ... اینشتین این حدیث را از گران بهاترین بیانات علمی پیشوایان شیعه در زمینه­ ی "انبساط و نسبیت زمان" دانسته و شرح فیزیکی مفصلی بر آن می­نویسد....

همچنین اینشتین در این رساله "معاد جمسانی" را از راه فیزیکی اثبات می­کند (علاوه بر قانون سوم نیوتون = عمل و عکس العمل .) او فرمول ریاضی "معاد جسمانی " را عکس فرمول معروف "نسبیت ماده و انرژی" می­داند: E=M.C2>>M=E:C2 یعنی اگر حتی بدن ما تبدیل به انرژی شده باشد دوباره عینا" به ماده تبدیل شده و زنده خواهد شد.

اینیشتین در این کتاب همواره از آیت ­الله بروجردی با احترام و بارها به لفظ "بروجردی بزرگ" یاد کرده و از شادروان پروفسور حسابی نیز بارها با لفظ "حسابی عزیز"...

 سه ميليون دلار بهای خرید این رساله توسط پروفسور ابراهیم مهدوی (مقیم لندن) با کمک برخی از اعضاء شرکت­های اتومبیل بنز و فورد و .. از یک عتیقه­ دار یهودی بوده و دستخط اینشتین در تمامی صفحات این کتابچه توسط خط شناسی رایانه ­ای چک شده و تأیید گشته که او این رساله را به دست خود نوشته است. هم اکنون این کتاب ارزشمند در حال ترجمه از آلمانی به پارسی – توسط دکتر عیسی مهدوی (برادر دکتر ابراهیم مهدوی) و توأم با تحقیق و ارائه منابع مذکور در متن (توسط اینجانب) می­باشد و بسیاری از متن آن ترجمه و تحقیق فنی شده است . اصل نسخه این رساله اکنون جهت مسائل امنیتی به صندوق امانات سری لندن – بخش امانات پروفسور ابراهیم مهدوی – سپرده شده و نگهداری می­شود. توضیحات بیشتر و شماره ثبت آن را برای اطلاع خوانندگان در آغاز برگزیده این کتابچه ارائه خواهیم داد. گزيده­ ای از آخرین رساله اینشتین: (DIE ERKLA"RUNG دی ارکلرونگ = بیانیه) ترجمه: دکتر عیسی مهدوی، تحقیق و پیشگفتار و پاورقی: اسکندر جهانگیری


پیشگفتار:

در اوائل سال 1382 شمسی (=2003م) پروفسور ابراهیم مهدوی ( تولد 1310 ش ) – مقیم لندن پس از سفری به آمریکا و آلمان و فرانسه و دیدار با برخی سرمایه­ داران شرکت اتومبیل سازی "فورد" در آمریکا و "بنز" در آلمان و "کنکورد" در فرانسه و جلب رضایت برخی از اعضاء آنها جهت کمک مالی برای خریداری این رساله گران­ قیمت بالاخره موفق شدند قرار داد خرید آن را از یک عتیقه­ دار یهودی را به امضاء برسانند. بهای این رساله که تماماً به خط خود انیشتین می­باشد سه میلیون دلار تمام شد که به این ترتیب سرشکن شده پرداخت گردید:
1000000 دلار BENZ به افتخار این که اینشتین آلمانی بود.
1000000 دلار FORD به افتخار این که در آمریکا میزیست و نیز به افتخار جان . اف. کندی . رئیس جمهور آمریکا ( مقتول 1963 م ) که در این رساله بارها اینشتین از وی نام برده و او را رئیس جمهور آینده آمریکا دانسته است حال آن که در 1954 م ( سال نگارش این اثر ) هنوز 7 سال به زمان انتخاب وی مانده بود! و این از پیشگویی­های اینشتین به شمار می­رود. نیز شاید سرنخ­ هایی از معمای حیرت­ انگیز ترور زنجیره ­ای خاندان کندی در این رساله موجود باشد که بتوانیم دریابیم چرا کندی کشته شد؟ راز این معما کجاست؟ چرا خانواده او نیز قربانی شدند؟ و چرا ... ؟

500000 دلار : CONCORDE به افتخار جناب لاوازیه – مقتول 1794 م در انقلاب / یا شورش / فرانسه – و نیز قانون بقای ماده او که در این رساله بارها یاد شده است.
500000 دلار : TITANICبه یاد بود کشته شدگان حادثه اندوه بار کشتی "تایتانیک" انگلیسی و نیز الکساندر فلمینگ انگلیسی (فوت 1955م) – کاشف پنیسیلین و از یاری کنندگان اینشتین در نگارش این رساله – بخش­ هایی که مربوط به اسرار علم پزشکی و زیست شناسی و داروشناسی آن می­شود.
شخصیت­ های اصلی این رساله : آلبرت اینشتین (فوت مشکوک 1955 م) / الکساندر فلمینگ (فوت 1955م) آیت­ الله العظمی سید حسین بروجردی (فوت 1961میلادی) / نیلز بور (بوهر) شیمیدان و فیزیکدان دانمارکی که او نیز با اینشتین در نگارش این اثر همکاری می­کرد (فوت 1962م) / جان . اف . کندی ( مقتول 1963م) / علیرضا پهلوی ( مترجم و رابط ) (کشته شده بر اثر سقوط هواپیما توسط عناصر سازمان «کا. گ. ب» شوروی در 1954م (= 1333 ش – سال نگارش این رساله) / حمیدرضا پهلوی (مترجم و رابط فوت 1371 ش = 1992م ) که نیلز بور او را به اینشتین معرفی کرده و در آن زمان 22 ساله بود.

سؤالی که اینجا مطرح می­شود این است که چرا سه تاریخ مرگ ( 1954 – 1955 و باز 1955م ) و نیز سه تاریخ مرگ (1961 – 1962 – 1963 م ) دقیقاً پشت سر هم واقع شده؟ و چرا نویسنده (اینشتین) با همکار اصلی او در این نگارش (الکساندر فلمینگ) هر دو در یک سال (1955 م ) مرده ­اند ؟ و چرا یکی از مترجمین و رابط­ ها ( ع ... پ ... ) در همان سال نگارش رساله بر اثر سقوط هواپیما جان داده است؟ و باز چرا همین چند سال قبل دو فرزند مترجم و رابط دیگر (ح ... پ ... ) به نام ­های بهزاد و نازک در سن جوانی به طرز مشکوکی در خارج از ایران مسموم شده و مرده ­اند؟

و بالاخره چرا باید این رساله از چنین شخصیتی (اینشتین) حدود نیم قرن مخفی بماند و چرا "صندوق امانات سری انگلیس" به بهانه پرهیز از ایجاد "یک رولوشن (= انقلاب خطرناک مذهبی" اجازه تکثیر این اثر علمی – مذهبی را تحت هیچ شرایطی به ما نمی­دهد؟

سرآغاز متن کتاب، اولین عبارت کتابچه اینشتین خطاب به آیت ­الله بروجردی این عبارت آلمانی است : Herzliche Gru``&e von Einstein = با صمیمانه­ ترین سلام­ ها از اینشتین محضر شریف پیشوای جهان اسلام جناب سید حسین بروجردی. پس از 40 مکاتبه که با جنابعالی بعمل آوردم اکنون دین مبین اسلام و آئین تشیع 12 امامی را پذرفته­ ام /

 که اگر همه دنیا بخواهند من را از این اعتقاد پاکیزه پشیمان سازند هرگز نخواهند توانست حتی من را اندکی دچار تردید سازند! اکنون که مرض پیری مرا از کار انداخته و سست کرده است ماه مرتس (مارس) از سال 1954 است که من مقیم آمریکا و دور از وطن هستم. به یاد دارید که آشنایی من با شما از ماه آگوست4 سال 1946 یعنی حدود 8 سال قبل بود5 . خوب به یاد دارم که وقتی در 6 آوگوست 1945 آن مرد ناپاک پلید6 اکتشاف فیزیکی من را – که کشف نیروی نهفته در اتم بود – همچون صاعقه­ ای آتشبار و خانمانسوز بر سر مردم بی دفاع هیروشیما فرو ریخت من از شدت غم و اندوه مشرف به مرگ شدم و در صدد برآمدم که موافقت نام ه­ای بین المللی به امضاء و تصویب جهانی برسانم. گر چه در این راه برای من توفیقی حاصل نشد ولی ثمره آن آشنایی با شما مرد بزرگ بود که هم تا حدی من را از آن اندوه عظیم خلاص نمود و هم بالاخره سبب مسلمان شدن پنهانی من شد. و چون این آخرین یادداشت من در جمع­بندی این چهل نامه است / برای خوانندگان گرامی ( بعدی ) نیز می­نویسم همانگونه که آقای بروجردی – مقیم شهر قم / در ایران – می­دانند :

من در آگوست 1939 7طی نامه­ ای به روزولت – رئیس جمهور وقت آمریکا – او را از پیشرفت آلمان نازی – که در ابتدای جنگ جهانی دوم بود – در مسئله شکافتن اتم و آزاد کردن و مهار انرژی عظیم آن جهت کشتار و نابود کردن آنی برخی شهرها مطلع ساختم و اکیداً به او گفتم که برای بازداشتن آلمان نازی از این نقشه جنایت امیز ... باید ابرقدرتی چون آمریکا – که به نظر من عاقل­ ترین و ... خونسردترین ابرقدرت­ های دنیای فعلی است – سریعاً گروهی را مأمور بررسی و تحقیق علمی – در شکافتن هسته اتم – بنماید و به سرعت باید بمب اتم را بسازد چون دیر یا زود این سگ از زنجیر در رفته – یعنی آدولف هیتلر نژآدپرست خونخوار – آن (بمب اتم) را ساخته و چون ببیند از راه جنگ متعارف حریف تمامی دنیا نمی­ شود – حتماً متوسل به آن شده و لااقل چندین شهر بزرگ را هدف بمب اتمی خود قرار می­دهد. اما وقتی آمریکا ... آن را از قبل ساخته و اعلان نموده باشد ديگر امثال هیتلر دیوانه نمی­ توانند دنیا را به آتش بکشند! پس جناب پاپ پیوس دوازدهم نیز – که آغاز دوره پاپی وی برا مسیحیان کاتولیک جهان /

از همان سال 1939 بود – فتوا به این امر صادر کرد و فقط اکیداً قید نمود که : هرگز نباید از این سلاح اتمی برای جنگ – حتی با خود نازی­های آلمان – استفاده شود سپس من نامه­ ای به محضر شریف پیشوای اسلامی آن زمان سید ابوالحسن (ابوالحسن اصفهانی – که مقیم نجف بودند – نوشتم / ایشان نیز در جواب گفتند که : از باب ناچاری لازم است که بمب اتم ساخته شود تا آلمانی­ ها بهراسند و دست به حمله اتمی به هیچ کشوری نزنند . ولی استعمال این سلاح مرگبار در قانون اسلام بطور کلی ممنوع است و هرگز نباید از آن – به نحو ابتدایی – استفاده شود حتی علیه خود آلمان نازی باز تأکید می­کنم . تا آنجا که امکان دارد نباید سلاح اتمی بکار گرفته شود و باید با اسلحه متعارف با آلمان نازی مقابله کرد" آری! جهان در آن روزها وضعی اضطراری پیدا کرده بود .

 به حکم چنین بزرگ­ مردانی (از ادیان و مذاهب مختلف) من (اینشتین) ناچار بودم که روزولت را در جریان ساخت بمب اتم قرار دهم و این اقدام مانع عملکرد آلمان نازی شد و با این عمل من جان بسیاری از مردم دنیا نجات داده شد / اما افسوس که این فرمول به دست آن مرد دیوانه دیگر 6افتاد و توصیه­ های من و روزولت را از یاد برده / دچار وسوسه شیطانی شد و در حال مستی دستور داد که خلبان احمق و جنایتکار او در 6 اوگوست 1945 که دنیا تازه داشت طعم تلخ جنگ دوم را از یاد برده و صلح جهانی در حال استقرار بود – این بمب خطرزا را در هیروشیما فرو افکند !! بمبی که بقدر یک توپ بیشتر اندازه نداشت و به زمین نرسیده در آسمان شهر منفجر و شهری را مبدل به خاکستر کرد !! احساس می­کنم که هر گاه به یاد این حادثه می­ افتم چند ماه و یا چندین سال از عمرم کاسته می­شود و پیرتر می­شوم!! و من همان طور که در جنگ اول جهانی بین سال­ های 1914 – 1918 در صدد ارائه طرح صلح جهانی بودم و موفق نشدم /

در این 6 سال سیاه جنگ دوم 1939 – 1918 نیز دائماً در تکاپو بودم که بنحوی بتوانم طرح صلح جهانی را ارائه بدهم / باز هم نتیجه نگرفتم!! گویا شکافتن هسته اتم بسیار آسان­تر بود از شکافتن قلب سخت و سیاه انسان!! براستی که این موجود دوپا (!) سرسخت­ترین موجودات جهان است !! ... و در مقیاس­ های کوچک­تر نیز همواره ناکام بوده ­ام / هنگامی که ورزش­ های رزمی از جمله کاراته / جودو/ و کنگ فو و مانند این چیزها {...} از شرق وحشی بی­ تمدن و خرچنگ خوار – یعنی چین و ژاپن و کره – به وسیله اروپا و آمریکا آمد / من از جمله مخالفان این گونه ورزش ها بودم و تأکید می­کردم که چنین آداب و رسول وحشیانه­ ای خشونت را در جامعه رواج می­دهد ... ولی همه مانند دیوار گچی (!) به من نگاه کردند و هیچ نگفتند و چنان که خود حضرتعالی (= آقای بروجردی برای من در جواب نامه ((ایکس – 25)) مرقوم فرموده ­اید //

در اسلام ... حتی کندن یک مو یا ایجاد یک خراش سطحی و یا حتی اندک ناراحت ساختن یک انسان – غیر مجاز و ممنوع است !!// . آری ! سیاست فقط فکر لحظه ­های هیجان ­آور را در سر می­ آورد / حال آن که این عملکردهای سیاسی همچون قوانین معادلات ریاضی نتایج و عواقبی جبران ناپذیر و غیر قابل دفع را در پی می­ آورد!! و اکنون ای جناب ... بروجردی، ای پیشوای خردمند و ای پدر مهربان بسیار از شما سپاسگزارم که در 1952 در پی مرگ (وایتسمن) – رئیس جمهور وقت اسرائیل هنگامی که من از شما تقاضای مشاوره کردم که / آیا ریاست جمهوری اسرائیل را – که رسماً و علناً به من (اینشتین) پیشنهاد شد و همگان مرا یک یهودی دنیا دیده و مهاجر از وطن می­دانستند – بپذیرم؟ / خود در جواب نامه ((ایکس – 32)) فرمودید: انسان خداترس و خردمند چنین پیشنهادی را هرگز نمی­پذیرد. هر کس به دنبال سیاست رفته آلوده شده است . پس شما خود را آلوده سیاست نکنید" لذا من (اینیشتن) نیز به بهانه اشتغالات علمی / این پیشنهاد را رد کردم.

Tags : آلبرت - انیشتین - شیعه - بود

اعمال مشترك ماه مبارك رمضان

 

اعمال مشترك این ماه چهار گونه است:

نخست , اعمالى است كه در هر شب و روز این ماه به جا آورده مى شود:

 

*سید بن طاوس از حضرت امام جعفر صادق و امام موسى كاظم ـ علیهما السلام ـ آورده كه فرمودند: پس از هر فریضه اى در ماه رمضان مى خوانى :

اَللّـهُمَّ ارْزُقْنی حَجَّ بَیْتِكَ الْحَرامِ فِی عامی هذا وَفی كُلِّ عامٍ ما اَبْقَیْتَنی فی یُسْرٍ مِنْكَ وَعافِیَةٍ، وَسَعَةِ رِزْقٍ، وَلا تُخْلِنی مِنْ تِلْكَ الْمواقِفِ الْكَریمَةِ، وَالْمَشاهِدِ الشَّریفَةِ، وَزِیارَةِ قَبْرِ نَبِیِّكَ صَلَواتُكَ عَلَیْهِ وَآلِهِ، وَفی جَمیعِ حَوائِجِ الدُّنْیا وَالاَْخِرَةِ فَكُنْ لی، اَللّـهُمَّ اِنّی اَساَلُكَ فیـما تَقْضی وَتُقَدِّرُ مِنَ الاََمْرِ الَْمحْتُومِ فی لَیْلَةِ الْقَدْرِ، مِنَ الْقَضاءِ الَّذی لا یُرَدُّ وَلا یُبَدَّلُ، اَنْ تَكْتُبَنی مِنْ حُجّاجِ بَیْتِكَ الْحَرامِ، الْمَبْرُورِ حَجُّهُمْ، الْمَشْكُورِ سَعْیُهُمْ، الْمَغْفُورِ ذُنُوبُهُمْ، الْمُكَفَّرِ عَنْهُمْ سَیِّئاتُهُمْ، واجْعَلْ فیـما تَقْضی وَتُقَدِّرُ، اَنْ تُطیلَ عُمْری، وَتُوَسِّعَ عَلَیَّ رِزْقی، وَتُؤدِّی عَنّی اَمانَتی وَدَیْنی آمینَ رَبَّ الْعالَمین.

خدایا! در این سال و هر سال, تا زمانى كه عمرم باقى است و در آسایش و گشایش روزى به سر مى برم, زیارت خانه ات ـ بیت الحرام ـ را نصیبم گردان. و مرا از درك موقف هاى گرامى و دیدن مكان هاى شریف و زیارت قبر پیغمبرت ـ كه درودت بر او و آلش باد ـ محروم مكن.

و در برآوردن جمیع احتیاجات دنیا و آخرتم یارىام كن. اى خدا! از تو درخواست مى كنم هر آنچه از قضا و قَدَرت را كه در شب قدر حتمى قرار دادى و دیگر برگشت و تغییرى نمى پذیرد, مرا از حجاج بیت الحرامت قرار دهى. حاجیانى كه حجشان پسندیده, سعیشان پذیرفته, گناهانشان آمرزیده و اعمال بدشان بخشیده شده است. و عمر طولانى در راه بندگى ات وروزىام را فراوان قرار ده و امانت ها و قرضم را ادا فرما.

 

*هم چنین دنبال نمازها مى خوانى :

یا عَلِیُّ یا عَظیمُ، یا غَفُورُ یا رَحیمُ، اَنْتَ الرَّبُّ الْعَظیمُ الَّذی لَیْسَ كَمِثْلِهِ شَیءٌ وَهُوَ السَّمیعُ الْبَصیرُ، وَهذا شَهْرٌ عَظَّمْتَهُ وَكَرَّمْتَهْ، وَشَرَّفْتَهُ وَفَضَّلْتَهُ عَلَى الشُّهُورِ، وَهُوَ الشَّهْرُ الَّذی فَرَضْتَ صِیامَهُ عَلَیَّ، وَهُوَ شَهْرُ رَمَضانَ، الَّذی اَنْزَلْتَ فیهِ الْقُرْآنَ، هُدىً لِلنّاسِ وَبَیِّناتٍ مِنَ الْهُدى وَالْفُرْقانَ، وَجَعَلْتَ فیهِ لَیْلَةَ الْقَدْرِ، وَجَعَلْتَها خَیْراً مِنْ اَلْفِ شَهْرٍ، فَیا ذَا الْمَنِّ وَلا یُمَنُّ عَلَیْكَ، مُنَّ عَلَیَّ بِفَكاكِ رَقَبَتی مِنَ النّارِ فیمَنْ تَمُنَّ عَلَیْهِ، وَاَدْخِلْنِی الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِكَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ .

اى خداى بلند مقام, اى بزرگوار, اى آمرزنده,اى مهربان! تویى خداى بزرگ كه هیچ مانندى ندارد و به گفتار و كردار خلق شنوا و بینا است. و این ماهى كه مقامش را بلند گردانیدى و بر دیگر ماه ها كرامت و شرافت بخشیدى, و روزه اش را بر من واجب گردانیدى, ماه رمضان است.

ماهى كه در آن قرآن را براى راهنمایى مردم و نشان دادن راه هدایت و جدا نمودن حق از باطل فرو فرستادى و شب قدر را در این ماه مقرر داشتى و نیز آن شب را بر هزار ماه برترى دادى; پس اى خداى صاحب منت كه هیچ كس بر تو منت ندارد, در میان آن همه بندگانت كه منت گزارده اى بر من منت گزار و از آتش دوزخ نجات بخش و به بهشت همیشگى داخل گردان! به حق رحمت بى پایانت اى مهربان ترین مهربانان.

 

*و شیخ كفعمى در مصباح و بلدالامین و شیخ شهید در مجموعه از حضرت رسول (ص)نقل كرده اند كه آن حضرت فرمود: هر كه این دعا را در ماه رمضان بعد ازهرنماز واجبى بخواند, حق تعالى گناهان او را تا روز قیامت بیامرزد, و دعا این است:

اَللّـهُمَّ اَدْخِلْ عَلى اَهْلِ الْقُبُورِ السُّرُورَ اَللّـهُمَّ اَغْنِ كُلَّ فَقیرٍ، اَللّـهُمَّ اَشْبِعْ كُلَّ جائِعٍ، اَللّـهُمَّ اكْسُ كُلَّ عُرْیانٍ، اَللّـهُمَّ اقْضِ دَیْنَ كُلِّ مَدینٍ، اَللّـهُمَّ فَرِّجْ عَنْ كُلِّ مَكْرُوبٍ، اَللّـهُمَّ رُدَّ كُلَّ غَریبٍ، اَللّـهُمَّ فُكَّ كُلَّ اَسیرٍ، اَللّـهُمَّ اَصْلِحْ كُلَّ فاسِدٍ مِنْ اُمُورِ الْمُسْلِمینَ، اَللّـهُمَّ اشْفِ كُلَّ مَریضٍ، اللّهُمَّ سُدَّ فَقْرَنا بِغِناكَ، اَللّـهُمَّ غَیِّر سُوءَ حالِنا بِحُسْنِ حالِكَ، اَللّـهُمَّ اقْضِ عَنَّا الدَّیْنَ وَاَغْنِنا مِنَ الْفَقْرِ، اِنَّكَ عَلى كُلِّ شَیءٍ قَدیرٌ .

اى خدا تو بر اهل قبرها نشاط و شادمانى عطا كن; فقیران را بى نیاز گردان; خدایا گرسنگان را سیر گردان; برهنگان را لباس بپوشان; خدا بدهى برهكاران را ادا فرما; سوگواران را دل شاد ساز; خدایا هر غریبى را به وطن باز رسان; هر اسیرى را آزادى بخش; خدایا فسادگران در كار مسلمانان را اصلاح فرما; بیماران را شفا عنایت كن; اى خدا به غناى خود جلو فقر ما را ببند; بدىهاى ما را به خوبى صفات خودت تغییر ده; خدایا دیَن ما را ادا فرما و نادارى ما را به دارایى و بى نیازى بدل گردان كه تو بر هر چیز توانایى.

دوم, كارهایى كه در شب هاى ماه رمضان باید به جا آورد; و آن چند چیز است:

 

اول: افطار كه مستحب است بعد از نماز, صورت گیرد; مگر آن كه ضعف براو غلبه كرده باشد یا جمعى منتظر باشند.

 

دوم: با چیز پاكیزه و حلال و به دور از شبهات افطار نماید. و بهتر آن است كه با

خرماى حلال افطار كند تا ثواب نمازش چهارصد برابر گردد. اگر با خرما, آب, رطب, شیر, حلوا, نبات و با آب گرم, و یا هر كدام از این ها افطار كند, نیز خوب است.

 

سوم: هنگام افطار دعاهاى وارده در این باره را بخواند; از جمله آن كه بگوید:

اللهم لك صمت و على رزقك افطرت و علیك توكلت(خدایا براى تو روزه گرفتم و با روزى تو افطار مى كنم و بر تو توكل دارم. تا خدا ثواب هر كسى را كه در این روز روزه داشته است, به او عطا كند, و اگر دعاى اللهم رب النور العظیم را كه سید و كفعمى روایت كرده اند بخواند, فضیلت بسیار یابد.

و روایت شده كه حضرت امیر المومنین على (ع) هر گاه مى خواست افطار كند مى گفت:

بسم الله; اللهم لك صمنا و على رزقك افطرنا, فتقبل منا انك السمیع العلیم.

به نام خدا. خدایا براى تو روزه گرفتیم و به روزى تو افطار كردیم; پس از ما قبول كن, زیرا كه تو شنواى دانایى.

 

چهارم: هنگام لقمه اول بگوید :

بسم الله الرحمن الرحیم; یا واسع المغفرة اغفر لى

به نام خداوند بخشاینده مهربان; اى كه آمرزش باو گسترده است, بیامرز مرا. تا خدا او را بیامرزد.

و در خبر است كه در آخر هر روز از روزهاى ماه رمضان, خدا هزار هزار كس را از آتش جهنم آزاد مى كند; پس از حق تعالى بخواه كه تو را یكى از آن ها قرار دهد.

 

پنجم: در وقت افطار سوره قدر بخواند.

 

ششم: در وقت افطار صدقه بدهد و سپس روزه داران را افطار دهد; اگر چه به چند دانه خرما یا شربتى آب باشد. و از حضرت رسول (ص) روایت شده كسى كه روزه دارى را افطار دهد, مثل اجر آن روزه دار براى وى خواهد بود; بدون آن كه چیزى از آن كم شود. و نیز از آنِ او خواهد بود ثواب كار نیكویى كه به جا آورد آن افطار كرده كه فرمود: موءمنى كه لقمه اى را در ماه رمضان به موءمنى بدهد, حق تعالى براى او اجر كسى را مى نویسد كه سى بندهء موءمن آزاد كرده باشد و نیز از آن او است نزد حق تعالى یك دعاى پذیرفته شده.

 

هفتم: در هر شب خواندن هزار مرتبه انا انزلناه آمده است.

 

هشتم: اگر ممكن باشد در هر شب صد مرتبه حم دخان را بخواند.

 

نهم: در هر شب از ماه رمضان دعاى افتتاح بخواند.

 

دهم: در خبر آمده كه هر كس در هر شب از ماه رمضان سوره انا فتحنا را در نمازمستحبى بخواند آن سال حفاظت مى گردد. و از اعمالى كه مستحب است در شب هاى ماه رمضان به جا آورده شود, خواندن هزار ركعت نماز در سرتاسر این ماه است.

و این مطلب را عالمان بزرگ و فقیهان وارسته در كتاب هاى خود اشاره كرده و نوشته اند.

سوم: كارهاى مربوط به سحرهاى ماه مبارك رمضان است. و آن چند كار است:

 

اول: سحرى خوردن, و سحرى را ترك نكند, اگر چه با یك دانه خرماى زبون یا

یك لیوان آب باشد. و بهترین سحرها سویق یعنى قاووت و خرما است. و در خبر آمده كه حق تعالى و ملائكه صلوات مى فرستند بر كسانى كه در سحرها استغفار مى كنند, و سحوى مى خورند.

 

دوم: سوره انا انزلناه در وقت سحرها بخواند, كه هر كس این سوره را

در وقت افطار كردن و سحر بخواند گویى ثواب كسى را دارد كه در راه خدا در خون خود بغلتد.

 

سوم: بخواند دعاى شریفى را كه از حضرت امام رضا(ع) نقل شده كه

فرموده اند: این دعایى است كه حضرت امام محمد باقر(ع) در سحرهاى ماه رمضان (دعاى سحر)مى خواندند

Tags : -

 

خدايا

                              تورا می بینم که بالا وبلند مرتبه ای                                       

 

                        تورا می بینم که صاحب شکوه وجلال باعظمتی

                    

                      تورا میبینم  که پادشاهی وسلطنت فاخرت ازلی ست

                                      

                       تورا میبینم که مورچه ای را برسنگ سیاه میبینی

                                         

                   تورا میبینم که مسیر پرواز پرندگان را در آسمان می دانی

                                                     

          تورا میبینم که اینچنینی و می دانم در قشنگترین یلدای زمان درسکوت شب 

                                                                                                                                                                                                         لیله الرغائب  تو هستی و یکدنیا آرزوی من                            

 

سبحان ذی العزالشامخ المنیف. سبحان ذی الجلال الباذخ العظیم

. سبحان ذی الملک الفاخر القدیم .سبحان من یری اثرالنمله فی الصفا.

 سبحان من یری وقع الطیر فی الهواء. سبحان من هو هکذا ولا هکذاغیره

 

اولین شب جمعه ماه رجب را لیلة الرغائب نامند. یعنی شب ارزوها.

 

اگر این شب سری به رحمت خداوند زدید ما را هم دعا کنید

Tags : -

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags : سشمشئ

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را

که به ماسوا فکندی همه سایه‌ی هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین

به علی شناختم به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

چو علی گرفته باشد سر چشمه‌ی بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ

به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو ای گدای مسکین در خانه‌ی علی زن

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من

چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا

بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب

که علم کند به عالم شهدای کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان

چو علی که میتواند که بسر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت

که ز کوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آن که شاید برسد به خاک پایت

چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان

که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم

که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را

«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

به پیام آشنائی بنوازد و آشنا را»

ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب

غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا

Tags : علی - همای - رحمت

کراماتی از حضرت ابوالفضل(ع)

 

 

حضرت اباالفضل (ع) فرمود: بگو یا صاحب الزمان!

جناب حجة الاسلام آقای مكارمی فرمودند:

نقل شده است در یكی از شهرهای شیراز شخصی همراه عمویش برای ماهی‌گیری به كنار ساحل می‌رود و در آنجا یكدفعه غرق می‌شود. عموی وی، نگران از ...ادرزاده ، ناگهان می‌بیند كه وی روی آب آمد! باری، شخص غرق شده كنار ساحل می‌آید و عمویش از او می‌پرسد: چگونه نجات یافتی؟ می‌گوید: در حال غرق شدن ، به یاد روضه‌ها افتادم، پس از آن عرض كردم: یا اباالفضل!

دیدم حضرت اباالفضل العباس علیه السلام تشریف آوردند و در گوشم فرمودند: بگو یا صاحب الزمان! من هم متوسل به حضرت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف ) شدم و عرض كردم یا صاحب الزمان! آقا امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) تشریف آوردند و مرا نجات داده كنار ساحل آوردند.

 

? در قبر گفت: السلام علیك یا اباالفضل العباس (ع)

جناب حجة الاسلام و المسلمین آقای حاج شیخ عبدالله مبلغی آبادانی نقل كردند:

در سال 1355 شمسی، یكی از وعاظ شهر یزد، به نام شیخ ذاكری، به بندرعباس می‌آید و از آنجا جهت تبلیغ به دهكده سیاهو، در اطراف این شهر، عازم می‌گردد و در روز 9 محرم الحرام در اثر سكته قلبی درمی‌گذرد. جنازه آن مرحوم را به بندرعباس منتقل می‌كنند و در جوار یكی از امامزاده‌ها به خاك می‌سپارند.

اینكه بقیه ماجرا را از زبان حضرت حجة الاسلام و المسلمین آقای مبلغی بشنوید:

ایشان می‌گوید:

من موقع تلقین خواندن، قسمت دست راست مرحوم ذاكری را تكان می‌دادم كه ناگاه چشم خود را باز كرد و با صدای بلند، به گونه‌ای كه همه شنیدند گفت: السلام علیك یا اباالفضل العباس علیه السلام! و سپس بست.

همزمان با این حادثه شگفت، بوی عطر خوشی به مشام من و حضار رسید كه بر اثر آن افراد حاضر شروع به صلوات بر پیامبر و خاندان معصوم وی سلام الله علیهم اجمعین نمودند. این بود مشاهدات این جانب كه خود در حال تلقین میت ، ناظر آن بودم.

 

? صد دینار حواله حضرت اباالفضل العباس (ع)

ثقة الاسلام جناب آقای حاج شیخ علی رضا گل محمدی ابهری زنجانی، شب 27 جمادی الثانیه سال 1416 هـ. ق. در حرم مطهر كریمه اهل بیت حضرت فاطمه معصومه علیها السلام نقل كرد:

یكی از اهالی كربلا، عربی را می‌بیند كه در حرم حضرت قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام كنار ضریح مطهر ایستاده و با حضرت سخن می‌گوید.

آقا جان، صد دینار از شما پول ‌می‌خواهم؛ می‌د‌هی كه بده و اگر نمی‌دهی می‌روم به حرم حضرت سیدالشهداء امام حسین علیه السلام شكایت شما را به آن حضرت می‌كنم.

سپس سرش را به طرف ضریح مطهر برده و می‌گوید: فهمیدم، فهمیدم! و از حرم بیرون می‌رود. عرب مزبور به بازار رفته و به یكی از مغازه داران می‌گوید: آقا فرموده است صد دینار به من بده. او می‌گوید: نشانی شما از آقا چیست؟ می‌گوید: به این نشان، كه پسر شما مریض شده و شما صد دینار نذر حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام كردی؛ بده! و او هم صد دینار را می‌دهد.

ناقل می‌گوید: به مرد عرب گفتم: چطور شد با حضرت صحبت كردی و نتیجه گرفتی. گفت: به حضرت گفتم اگر پول ندهی، می روم شكایت شما را به برادرت امام حسین علیه السلام می‌كنم. اینجا بود كه دیدم حضرت، داخل ضریح ظاهر شد و در حالیكه روی صندلی نشسته بود، حواله‌ای به من داد. من هم رفتم و از بازار گرفتم.

 

? كفی از آب برداشت...

شب سی‌ام رمضان المبارك سال 1418 هـ ق در مسجد جواد الائمه علیه السلام در سادات محله(بابل) جناب آقای دكتر حاج سیدعلی طبری پور اظهار داشتند:

شخصی رفت كنار نهری وضو بگیرد؛ كفی از آب برداشت و نزدیك لبهایش آورد كه بخورد، به یاد سقای دشت كربلا، حضرت قمر بنی هاشم ابوالفضل العباس علیه السلام افتاد و آب نخورد. آب را روی آب ریخت و همزمان، اشك زیادی هم در عزای آن حضرت از چشم جاری ساخت. همان شب، زن مریضش در خواب می‌بیند كه حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام آمد و وی را شفا داد. به این طریق كه، پایش را به پشت كمر خانم گذاشت. خانم پرسید: مگر شما دست نداری؟ فرمود: من دست ندارم . گفت: تو كی هستی؟ فرمود: شوهرت به چه كسی متوسل شده است؟ حالا شناختی كه شوهرت به چه كسی متوسل شده است؟!

 

? رشته سبز را از بازویت باز نكن

جناب حجة الاسلام ، خطیب فرزانه، آقای حاج سیدحسین معتمدی كاشانی گفتند:

نعمت الله واشهری قمصری از فرزندش محسن نقل كرد كه:

اواخر خدمت سربازی، مرا به ایستگاه قطار تهران آورده بودند. حضور من در ایستگاه راه آهن مصادف با زمانی بود كه اسرای عراقی و زخمیها را با قطار می‌آوردند. در آنجا یك اسیر عراقی را از قطار خارج كردند كه رشته سبزی بر بازویش بسته بود. با او مصاحبه كردند و ضمن مصاحبه از او پرسیدند: شما رشته سبزی به بازویت بسته‌ای ، آیا سیدی؟ گفت: نه، و توضیح داد:

چند روز قبل از آنكه ما را به جبهه ببرند تا به دستور صدام علیه ایرانیها جنگ بكنیم، مادرم مرا به حرم مطهر حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام برد و یك رشته سبز رنگ را از یكی از خدام حرم گرفته، یك سر آن را به بازوی من بست و سر دیگرش را به ضریح مطهر حضرت ابوالفضل العباس قمر بنی هاشم علیه السلام گره زد و شروع كرد به گریستن. در حین گریه حضرت را قسم داد و گفت: این بچه‌ام را میخواهند به جبهه ببرند، من از زخمی شدن و اسیر شدن او حرفی ندارم، اما نمی‌خواهم كشته شود یا ابوالفضل، شما یك نظری بفرمایید، هر چه به سر بچه من بیاید مسئله‌ای نیست، ولی كشته نشود و دوباره به سوی من برگردد. سپس به من گفت رشته را از بازویت باز نكن كه من از حضرت عباس علیه السلام خواسته‌ام تا محفوظ مانده و به من برگردی.

وقتی كه به جبهه آمدیم، با چند نفر در یك مكان به ایرانیها حمله كردیم. ایرانیها ما را محاصره كردند. وضع بسیار سختی داشتیم و از چهار طرف تیر به طرف ما می‌آمد. چند نفر از رفقای من در اثر تیر خوردن كشته شدند، ولی من كه دستها را روی سرگذاشته و برای تسلیم آماده شده بودم، به لطف خداوند متعال و نظر حضرت اباالفضل العباس علیه السلام و دعای مادرم از كشته شدن نجات پیدا كردم.

 

? بابا مرا بر زمین بگذار

جناب حجة‌الاسلام و المسلمین آقای سیداحمد قاضوی در تاریخ 26 صفر الخیر 1417 ق نقل كردند كه مرحوم آیة الله حاج شیخ محمد ابراهیم نجفی بروجردی می‌فرمودند:

زمانی كه در عراق بودیم، یك روز در صحن مطهر حضرت اباالفضل العباس علیه السلام با عده‌ای از رفقا نشسته بودیم، كه ناگهان دیدیم عربی وارد صحن مطهر شد. وی پسر بچه‌ای 6 - 7 ساله را بر روی دست حمل می‌كرد كه به نظر می‌رسید جان خود را از دست داده و مرده است. پدر بچه اشاره به ضریح مطهر حضرت كرده و گفت: ای عباس بن علی علیهما السلام، اگر شفای پسرم را از خداوند نگیری شكایت شما را به پدرت علی علیه السلام می‌كنم.

با دیدن این صحنه، به ذهن ما رسید كه به او بگوییم اگر درخواستی هم داری باید با حضرت مؤدبانه صحبت كنی و این گونه عتاب و خطاب با این بزرگوار درست نیست. هنوز در این فكر بودیم كه دیدیم بچه چشمانش را باز كرد و به پدر گفت: بابا مرا بر زمین بگذار!

همه ما از مشاهده این صحنه بسیار منقلب شدیم و به چشم خود دیدیم كه بچه شفا یافته است.

 

? یكی از كبوترهای حرم اباالفضل علیه السلام

ششم ذی الحجة الحرام سال 1417 ق مطابق با 25 فروردین 1376 ش در مدرسه آیة الله العظمی آقای حاج سید محمدرضا موسوی گلپایگانی(ره) با جناب حجة الاسلام و المسلمین آقای حاج سیدرسول مجیدی، مروج و حامی مكتب اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام ملاقاتی دست داد. فرمودند:

جناب آقای حاج آقا رضا كرمانی صاحب فروشگاه گز عالی در اصفهان برای من نقل كرد كه، من بچه‌ای 10 - 12 ساله بودم. دیدم كودكی یكی از كبوترهای صحن مطهر حضرت اباالفضل العباس علیه السلام را گرفت. دم كبوتر كنده شده و كبوتر فرار كرد. كودك هم دم كبوتر را كه در دستش مانده بود، رها كرد؛ دم كبوتر پشت سرش به هوا رفت تا به دم اصلی چسبید. این هم یكی از كرامات آقا قمر بنی هاشم علیه السلام.

 

? بابا مگر اربابت باب الحوائج نیست؟!

سلالة السادات جناب آقای سیدعلی صفوی كاشانی، مداح اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام از جناب آقای هارونی نقل كرد كه گفتند:

یكی از عزیزان سقای هیئتی كه در ایام محرم (عاشورا) دور می‌زد و آب به دست بچه‌ها می‌داد، نقل می‌كند خدا یك پسر به من داد كه یازده سال فلج بود. یكی از شبها كه مقارن با شب تاسوعا بود وقتی می‌خواستم از خانه بیرون بیایم، مشك آب روی دوشم بود؛ یكدفعه دیدم پسرم صدا زد: بابا كجا می‌روی؟ گفتم: عزیزم، امشب شب تاسوعاست و من در هیئت سمت سقایی دارم؛ باید بروم آب به دست هیئتیها بدهم. گفت: بابا، در این مدت عمری كه از خدا گرفتم، یك بار مرا با خودت به هیئت نبرده‌ای. بابا، مگر اربابت باب الحوائج نیست؟ مرا با خودت امشب بین هیئتیها ببر و شفای مرا از خدا بخواه و شفای مرا از اربابت بگیرد.

می‌گوید: خیلی پریشان شدم. مشك آب را روی یك دوشم، و عزیز فلجم را هم روی دوش دیگرم گذاشتم و از خانه بیرون آمدم. زمانی كه هیئت می‌خواست حركت كند، جلوی هیئت ایستادم و گفتم هیئتها بایستید! امشب پسرم جمله‌ای را به من گفته كه دلم را سوزانده است. اگر امشب اربابم بچه‌ام را شفا داد كه داد، والا فردا می‌آیم وسط هیئتها این مشك آب را پاره می‌كنم و سمت سقایی حضرت ابالفضل العباس علیه السلام را كنار می‌گذارم این را گفتم و هیئت حركت كرد.

نیمه‌های شب بود. هیئت عزاداریشان تمام شد، دیدم خبری نشد. پریشان و منقلب بودم، گفتم: خدایا، این چه حرفی بود كه من زدم؟ شاید خودشان دوست دارند بچه‌ام را به این حال ببینم، شاید مصلحت خدا بر این است. با خود گفتم: دیگر حرفی است كه زده‌ام، اگر عملی نشد فردا مشك را پاره می‌كنم. آمدم منزل وارد حجره شدیم و نشستیم. هم من گریه می‌كردم و هم پسرم.

می‌گوید: گریه بسیار كردم، یكدفعه پسرم صدا زد : بابا، بس است دیگر، بلند شو بابا! بابا، اگر دلت را سوزاندم من را ببخش بابا! بابا، هر چه رضای خدا باشد من هم راضیم!

من از حجره بلند شده، بیرون آمدم و رفتم اتاق بغلی نشستم. ولی مگر آرام داشتم؟! مستمرا گریه می‌كردم تا اینكه خواب چشمان من را فرا گرفت در آن هنگام ناگهان شنیدم كه پسرم مرا صدا می‌زند و می‌گوید: بابا، بیا اربابت كمكم كرد. بابا، بیا اربابت مرا شفا داد. بابا.

آمدم در را باز كردم، دیدم پسرم با پای خودش آمده است. گفتم : عزیزم، چه شد؟! صدا زد: بابا، وقتی تو از اتاق بیرون رفتی، داشتم گریه میكردم كه یك دفعه اتاق روشن شد دیدم یك نفر كنار من ایستاده به من می‌گوید بلند شو! گفتم : نمی‌توانم برخیزم. گفت: یك بار بگو یا اباالفضل و بلند شو! بابا، یك بار گفتم یا اباالفضل و بلند شدم،. بابا. بابا، ببین اربابت ناامیدم نكرد و شفایم داد! ناقل داستان می‌گوید: پسرم را بلند كرده، به دوش گرفتم و از خانه بیرون آمدم، در حالیكه با صدای بلند می‌گفتم : ای هیئتیها بیایید ببینید عباس علیه السلام بی‌وفا نیست، بچه‌ام را شفا داد!

منبع: WWW.ABALFAZL.COM

Tags : کراماتی - حضرت - ابوالفضل

Tags : -

پروانه به شمع بوسه زد بال وپرش سوخت.

 بیچاره از این عشق سوختن اموخت

 

فرق من و پروانه در این است.

 پروانه پرش سوخت ولی من جگرم سوخت

Tags : عشق

Pages: [1]  [2]